22
4
0
2
2

توجه : کلیه ی پیام های رد و بدل شده میان کاربران محترم سایت، باید مطابق و بر اساس قوانین و عرف کشور بوده و در هر حال موازین اخلاق و شرع را رعایت نماید. بدیهی است ، به هر نحو از انحاء ، مقامات ذیصلاح درخواست دسترسی به این صفحه را داشته باشند ، عیناً مطالب مورد نظر به آنها ارائه خواهد شد.

ارسال انصراف
دیگر آثار
5
1
4
4
1
5
4
2
2
5
1
4
14
6
4
دفتر شعر صبور


تاریخ ایجاد : 1395/1/31 - 11:7:12
آخرین ویرایش : 1395/3/20 - 16:32:21
مظهر العجايب

به نام حضرت عشقشب به نيمه رسيده چشم خيره به سطح نيلگون فلك؛ شبي سخت تيره و
عميق ، نه از ماه مهتاب فرو مي ريزد نه خبر از درخشش شب افروز چشمك ستارگان است.مغز ياراي جوشش و
كوشش ندارد؛ دامنه لغت كوتاه و آشوب بي پايان...كو آن كلماتي كه بتواند
احساس را ترجمه كند و كو آن زبان كه بتواند در وصف مظهر العجايب بسرايد. با آشوبي
كه بر جانم افتاده، پرسه ميزنم در خيال..........." ذهن درعالم
خيال وارد سرزمين حجاز شد ،هنوز ظلمت شب بر در و دشت حجاز دامن نكشيده بود و زرده آفتاب آغشته به خون شفق بر دشت هاي شرقي مكه حرير ارغواني
مي كشيد كه باز هم همان ديوار...همان جا كه ابتدا شكافته شده بود باز شد و فاطمه بنت اسد،سيده قريش، نواده هاشم، همسر
ابوطالب از خانه كعبه بيرون آمد با نوزادي كه در آغوش داشت. غريو و غوغاي مردم، كوه
هاي مكه را به فرياد در آورد.هر چه مي ديد هلهله
بود و شادي، غريو بود و غوغا، و پسر فاطمه بود كه دست به دست از هزاران دست مي گشت.؛؛آري اين علي(ع) بود كه در حريم كبرياي الهي در آغوش خانه كعبه به دنيا
آمد. " خواستم ذره اي از اين
شكوه را بر لوح وقلب دفترم بنگارم كه در مقابل ديدگان در عالم خيال، دسته دسته
شاعراني را ديدم كه با احترام و آداب خاص از ره مي رسيدند با طبق هايي لبريز از
جواهرات رخشان در هر طبق دانه هاي زمرد و ياقوت و عقيق بود كه مي درخشيد و چشم را
خيره ميكرد و گويي از لب و دهان شان در وصف مولود كعبه نور مي ريخت. ابتدا دكتر قاسم رسا
با طبقي ياقوت سرخ در دست در كمال تواضع و
ادب پيش آمد:كعبه امروز تماشاگه اهل نظر استكز سراپرده حق نور
خدا جلوه گر استآمد از قبله برون
قبله نمايي كه در اوستآنچه منظور دل مردم
صاحب نظر است در نهايت احترام و ادب سلاله اي از سادات پيش آمد سيد محمدحسين
بهجت تبريزي تخلصش شهريار بود با طبقي از زمرد سبز:علي
اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا راكه به
ماسوا فكندي همه سايه‌ي هما را دل اگر
خداشناسي همه در رخ علي بينبه علي
شناختم به خدا قسم خدا را مولانا جلال الدين
محمد بلخي آمد با طبقي از مرواريد زيبا و درخشان:شاهي
كه ولي بود و وصــــي بود علي بودسلطان
سخــــــــــــــا و كرم و جود علي بود هم آدم
وهم شيث و هم ادريس و هم الياسهم صالــــــــــح
پيغمبــــــــر و داوود علي بود لسان الغيب خواجه حافظ شيراز در نهايت احترام
با طبقي از عقيق پيش آمد:حافظ
اگر قدم زني در ره خاندان به صدق بدرقه‌ي رهت شود همت شحنه‌ي نجف كسايي مروزي پيش آمد
با طبقي از جواهرات درخشان: مدحت
كن و بستاي كسي را كه پيمبربستود
و ثنا كرد و بدو داد همه كار آن كيست
بدين حال و كه بوده است و كه باشدجز شير
خداوند جهان، حيدر كرار؟ اين
دين هدي را به مثل دايره‌اي دانپيغمبر
ما مركز و حيدر خط پرگار فردوسي در نهايت ادب
پيش آمد با طبقي ازدُر و ياقوت :كه من
شهر علمم عليم در استدرست
اين سخن قول پيغمبر است گواهي
دهم كاين سخن‌ها از اوستتو گويي
دو گوشم پرآواز اوست حميد سبزواري در
نهايت ادب با طبقي از عقيق سرخ پيش آمد:اي دل
به علي نگر خدا را بشناسوز روي
علي رمز ولا را بشناس خواهي كه مقام عشق را بشناسي برخيز و علي مرتضي را بشناس مشفق كاشاني با
احترام ورويي گشاده در حاليكه طبقي از طلا در دست داشت پيش آمد: اي علي، اي آيت جان، آمديآمدي،
اي جان جانان، آمدي ذات
حق را جلوه گر چون آفتابدل فروز،
از مشرق جان آمدي نظمي تبريزي پيش آمد
با طبقي از دُر سفيد: سر دفتر
عالم معاني است عليوابسته
ي اسرار نهاني است علي نه اهل
زمين كه آسماني است عليفي الجمله
بهشت جاوداني است علي ابوسعيد ابوالخير پيش
آمد با طبقي از الماس رخشان: اي حيدر شهسوار وقت مددست اي زبده‌ي هشت و چار وقت مددست من عاجزم
از جهان و دشمن بسيار اي صاحب ذوالفقار وقت مددست سيد
علي موسوي گرما رودي پيش آمد با طبقي از ياقوت كبود: خجسته
باد نام خداوند، نيكوترين آفريدگارانكه تو
را آفريداز تو
در شگفت هم نمي‌توانم بودكه ديدن
بزرگيت را، چشم كوچك من بسنده نيست:مور،
چه مي‌داند كه بر ديواره‌ي اهرام مي‌گذرديا بر
خشتي خام...پيش
از تو، هيچ اقيانوس را نمي‌شناختمكه عمود
بر زمين بايستدپيش
از تو، هيچ خدايي را نديده بودمكه پاي‌افزاري
وصله‌دار به پا كند،و مَشكي
كهنه بر دوش كشدو بردگان
را برادر باشد سيد حميد رضا برقعي
در نهايت تواضع و ادب پيش آمد با طبقي از زمرد سبز و رخشان: مصرع
ناقص من كاش كه كامل مي شد شعر
در وصف تو از سوي تو نازل مي شد شعر
در شأن تو، شرمنده به همراهم نيست
واژه در دست من آن گونه كه مي خواهم نيست من كه
حيران تو حيران توام مي دانم نه فقط
من كه در اين دايره سرگردانم همه
ي عالم و آدم به تو مي انديشد شك ندارم
كه خدا هم به تو مي انديشد كعبه
از راز جهان، راز خدا آگاه است راز
ايجاز خدا نقطه ي بسم الله است صداي گرم اذان ،ذهن
را ازعالم خيال بيرون كشيد فقط اشك بود و اشك؛؛ به حال و سروده يك يك
شاعران غبطه مي خوردم التماس بود كه در نگاه موج مي زد، قلم خواست
ذره اي ازعظمت اويي بنويسد كه در علم و عدالت و قضاوت و فضيلت ميان امت محمد(ص) بي
نظير بود اما خود را ناچيزتر از آن يافت. فقط زير لب الكن و بريده بريده خواندم و اشك قلم جاري شد بر قلب دفترم و صبورانه نگاشت:آشكار شد ماه رخشان؛
طلعتش سعد و سعيدنور حقِ خانه زادش؛ از
دل كعبه دميد حك شده بر قلب من نام
همايون عليفخر عالم ؛فخر آدم ؛فخر يكتاي جليآرامشي خاص روحم را
تسخير كردوضويي ساختم و در
پيشگاه حضرت عشق سر به سجده شكر گذاشتم : الْحَمْدُ
لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّكِينَ بِوِلاَيَةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ
وَ الْأَئِمَّةِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُاينگونه نوربخشيده شد با ابهت و شكوه سپيده حضورش، به شب تيره و تارم.ميلاد مسعود مولود كعبه، شه دادگر؛ آن شمع فروزنده كانون وجود بر شيعيان واقعي حضرتش تبريك و تهنيت باد.با احترام صبور//بهار 1395 رجب
المرجب 1437
{{userViewCount}}
{{likeCount}}
{{rateAvg}}
  • نظر ارسالی شما پس از تایید صاحب اثر در سایت نمایش می یابد
  • نظرات شامل مطالب توهین آمیز اجازه انتشار ندارند
  • برای ارسال نظر باید با مشخصات خود وارد سایت شوید یا در سایت ثبت نام کنید
نظرات (0)
بیا
محمد علی سلیمانی مقدم
گور
ابراهيم نصرالهي
ذخیره انصراف

بطور پیش فرض این مطلب در صفحه اصلی سایت به مدت یک هفته تبلیغ خواهد شد

بطور پیش فرض انتخاب ستون سمت چپ یا راست به عهده خود برنامه است

ارسال انصراف