پخش زنده حرم امام رضا علیه السلام
آمار مرتبط با شاعر
عضویت1394/03/16
دفترهای نثر و شعر5
کل مطالب36
پیگیری کننده ها0
199
امتیاز4.3(از 163 نظر)
نظرات مرتبط381
نمایش شعرها15325
بازدید اعضا489

هم سرائی ها
دفترهای شعر
آخرین شعرها
مطالب دارای بیشترین بازدید
مطالب دارای بیشترین لایک
مطالب دارای بیشترین امتیاز
برخی بازدیدکنندگان آثار این هنرمند
خبرنامه ایمیلی
چنانچه مایلید آخرین مطالب سایت به صورت روزانه به ایمیل شما ارسال شود، لطفا آدرس ایمیل خود را وارد نمایید:
آمار
کاربر آنلاین 0
کاربر آنلاین مخفی 0
بازدید کننده آنلاین 63
بازدید امروز 314
بازدید دیروز 2،842
کل بازدیدها 1،371،950
آخرین تغییر سایت 1395/12/26

سرّ عشق (3)
شعر اصلی هم سرائی «سرّ عشق»

بسمه تعالي سلام و درود بر همه ي شاعران عزيز. ضمن تقدير و تشكر از همه ي دوستان خوبم كه در اين هم سرائي شركت نموده اند بايد باستحضار برسانم : با توجه به گستردگي و نو بودن اين سبك ( هم سرائي ) شايد هنوز ابعاد اين حركت براي همه ي شاعران عزيز مشخص نشده باشد و دقيقاً به همين دليل بايد دقّت نمود كه هدف اولِ شعراي " هم سُرا " كه ثبت اثر و ركورد باشد ، در اولين هم سُرائي حاصل شده است و با توجه به تلاش گسترده اي كه در طول 3 سال جمع آوري شد ، كار بزرگي بود كه با مساعدت و همكاري جمع تحقق يافت . در اين " هم سُرائي " كميّت مطرح نيست و بيشتر بايد به كيفيّت توجه بيشتري نمود و پر واضح است چنانچه امكان دستيابي ه ركورد بالاتر در تعداد ابيات اين " هم سُرائي " نه تنها مطلبي بعيد نخواهد بود ، بلكه بسيار ممحتمل هم مي باشد ، زيرا در اين مدت به اين كوتاهي و تعداد ابيات ارائه شده خود نويدي بر صحت اين ادعا مي باشد ، ولي تأكيد بنده به دقت عزيزان در به تصوير كشيدن زيبائيهاي شعر و تخيل در اين بخش مي باشد و به دليل فرصت خوبي كه داريم ، بدون شك كاري ارزنده خلق خواهد گرديد. قدر دان محبّت شما بوده و يكبار ديگر از همه ي عزيزاني كه در اين سايت حضور دارند ، و يا جديداً به جمع ما پيوسته اند ، دعوت بعمل مي آورم تا در اين هم سرائي به هم پيوسته و دست در دست هم گذاشته تا يكبار ديگر حماسه اي با شكوه را بيافرينيم. انشاءَ الله . من در اين اشعار نظرات اديان مختلف الهي ، از جمله اسلام ، مسيحيت ، يهوديت ، زرتشت و ... را در نظر گرفته و عشق حقيقي كه سر منشاء تمام عشقهاي مجازي است را در اين اشعار لحاظ نموده ام. اميد است مقبول افتد. هم سُرايان : 1 - آقاي محمد بيك زاده ابيات 1 الي 167 2 - " " سيد عباس مجابي " " 168 " " 213 3 - " " بختيار بختياري " آگاه " " " 214 " " 248 4 - " " نادر مسلمي (ن.م قطره) " " 249 " " 379 5 - " " جناب آقاي احمد رشيدي مقدم (گمنام) " " 380 " " 420 6 - " " جناب آقاي حسين اسكندري "غريب" " " 421 " " 454 7- " " سركار بانو قمر الزمان درخشان " " 455 " " 490 8 - " " جناب آقاي ولي االله فتحي (فاتح) " " 491 " " 550 9 - " " سركار بانو زينب سادات سيد ميرزايي " " 551 " " 559 10 - " " جناب آقاي قاسم پير نظر " سليم " " " 560 " " 580 11 - " " جناب آقاي جمشيد ملكي " " 581 " " 585 12 - " " جناب آقاي اله يار خادميان " " 586 " " 636 13 - " " جناب آقاي علي ميرزايي وش " " 637 " " 653 14 - " " جناب آقاي حسن اسدي" شبديز " " " 654 " " 678 15 - " " جناب آقاي ابراهيم نصرالهي " " 679 " " 693 16 - " " سركار بانو نسرين سادات غضنفري " " 694 " " 705 17 - " " سركار بانو نازي صالحي " صبور" " " 706 " " 723 18 - " " سركار بانو شهين قطبي " شهيــنا پارســــي " " 724 " " 735 19 -" " جناب آقاي مهدي نجفلو " " 736 " " 741 20 -" " " " " " ساسان جهانبين " " 742 " " 765 21 - " " " " " " مهدي محمود جانلو " " 766 " " 770 22 - " " " " " مجيد مصطفوي (ماجد) " " 771 " " 775 23 - سركار بانو فاطمه اكرمي " " 776 " " 785 24 - سركار بانو مهناز محمودي " " 786 " " 802 25 - جناب آقاي هيرش حسيني " " 803 " " 824 26 - سركار خانم راشين فروزان مهر " " 825 " " 847 27 - سركار خانم فرشته محمودي " " 848 " " 859 28 - جناب آقاي مهدي سيّد حسيني (بنده) " " 860 " " 865 29 - جناب آقاي ياسر شفيعي " " 866 " " 883 30 - سركار بانو بدرالسادات طبيب " " 884 " " 905 31 - جناب آقاي غلامحسن جعفرزاده پيرموسايي " " 906 " " 921 32 - سركار بانو زهرا امروزيان " " 922 " " 941 33 - سركار بانو فرزانه نصيري " " 942 34 - جناب آقاي علي اكبري ايرنجي(پاييز) " " 943 " " 1049 35 - سركار بانو مريم مظاهري " " 1050" " 1107 36 - جناب آقاي ماشاالله پوردامغان اعمي " " 1108" " 1214 37 - جناب آقاي صادق صفر زاده " " 1215" " 1224 38 - سركار بانو سيمين ميرآفتاب " " 1225" " 1263 39 - سركار بانو زهرا فراهاني " " 1264 " " 1277 40 - سركار بانو سروناز زنديه دولابي " " 1278 " " 1292 41 - جناب آقاي غلامعلي (فرهاد) فولادوند " " 1293 " " 1306 42 - سركار بانو آفرين ولي پور (نرگس) " " 1307 " " 1330 43 - جناب آقاي علي اكبر فلسفين (فاضل ) " " 1331 " " 1346 . .
1- اين حكايت كرد پيري راز دان جناب آقاي محمد بيك زاده
هـم هويدا كرد اسـرار نهـان
 
2 - راز خلـقت را بيـان آغاز كرد
قـفـل اسـرارنـهاني بـازكـرد
 
3 - آنچه در پي آيد از تقرير اوست
اين قلم ازمن ولي تحرير اوست
 
4 - من نمي دانم چه سان بنگاشتم
دانـه ي اسـرار پنـهان كاشتم
 
5 - من از اسرار نهاني خـالي ام
هـمدم خوشحالي و بد حالي ام
 
6 - طاقت تحرير در دست وي است
ورنه من را ناتواني در پي است
 
7 - مي نويـسم آنچه او فرمايدم
وانـچه او فـرمايدم ، بنـمايدم
 
8 - داستاني دارم از درد و شكيب
در كويري سخت همراه حبيب
 
9 - گــفت: ميگويم نـهاني راز را
رازهــاي فــرد بـي انـبـاز را
 
10 - دّر معني بود كاو نزدم بِسفت
گفت و گفت و گفت و گفت و گفت و گفت
 
11 - هرچه هست از نقطه اي هيچ آمده
از رهـي پـرتاب و پر پيچ آمـده
 
12 - واي بر من نيست نقطه نيست پيچ
هيِچ هيِچ ، هيِچ هيِچ ، هيِچ هيچ
 
13 - از عدم پيدا شد اين عالم همه
در سـكوت و بي صـدا و همـهمه
 
14 - يّكه و تنها جهان پنهـان در او
همـچو مـادر بود،جسم و جـان دراو
 
15 - اين شباهت نقص در عقل من است
جمله او معني و اين پيراهن است
 
16 - چشـم در چشم جمال خود نهاد
كيـسه ي اطـلـاق كبرش در گشاد
 
17 - گفت )من) ، ديگر زبانش بند شد
فكـر خـلقت بـود ، تلخش قند شد
 
18 - گفت من (رُّب الملائك) ، خلق شد
پنبه ي ناريس خلقت دلق شد
 
19 - شد ملائك خلق در تسبيح او
امـر او را مـتصل در جـستـجو
 
20 - گفت من (رب السماوات الَعلا)
ُنه فـلـك شد خلق پيدا بـرمـل
 
21 - بي ستـونِاستاد در درگاه او
بي رقيب استاده نشكست اين سبو
 
22 - گفت: من (رب المنيرم) نور شد
جـمله تاريكي از عـالم دور شـد
 
23 - عشق او برخود چنين آغاز شد
كـوك ناساز جـهان همـساز شد
 
24 - روز اول شب شد و خلقت بخفت
تا چه در روز دگر خواهد شكـفت
 
25 - امر او جاري شد از نور و ملك
حـاصلش بـنيـاد اطـباق فـلـك
 
26 - دختر خورشيد آرايش گرفت
نور از او بـنـياِد پـيرايش گرفـت
 
27 - آتش عشق الهي پر گشود
شعله اش در جوشش افلاك بود
 
28 - بود موسيقِّي خلقت نغمه ساز
رقِص پـرواز مـلائك جـانگـداز
 
29 - همنوا گشتند افـلـاك وَمَلـك
ربّـنا يـا لـيتـنـا كـّنـاَمـَعـك
 
30 - اين چه هجران بود ما را از شما
ربّـنـا يـا رّبـنـا يـا رّبـنـا
 
31 - گفت حق: خاموش! ، جز من نيست كس
جمله اعيانيد اندر پيش و پس
 
32 - كل اعيان سايه و هستي منم
امـر بر گـيـرم جهان برهم زنم
 
33 - ناگهان رب العلايش رخ نمود
رفت عالم در ركوع و درسجود
 
34 - طور خلقت سينه اش شد چاك چاك
از جمال بي مثال جان پاك
 
35 - گفت مولاناي بلخي پير ما
مايه ي انديشه و تدبير ما
 
36 - " عشق اول سركش و خوني بود
تا گريزد هركه بيروني بود "
 
37 - خون خلقت جوششي آغاز كرد
گوئيا ساِز شدن را ساز كرد
 
38 -ِانِدكاكي در فلك آمد پديد
خط بطلان برسكوت جان كشيد
 
39 - گفت ما بوديم اندر ذات او
تاَدِم پيدايِي عادات او
 
40 - عادت خلقت مرا آزاد كرد
آتش او قلب ما را شاد كرد
 
41 - اوِز ماَفرد است ما از او فرود
او همه جان است و ماُدرِد وجود
 
42 - امر او ما را ز هم تفكيك كرد
سايه روشن ، روشني تاريك كرد
 
43 - عشق او برخورد چنين سازي نواخت
چهره ي زيباش بر آئينه تاخت
 
44 - تا تماشاي جمال خود نمود
باب خقلت را در اين عالم گشود
 
45 - او به زيبايِّي خود مفتون شده
ديده ي ديدار خلقت خون شده
 
46 - انِدكاك افزايش و تكثير بود
هر زمان در جلوه اي خود را نمود
 
47 - گاه كيوان مانده اندر عشق او
گاه دارد زهره با او گفتگو
 
48 - گه زمين شيداي روي او شده
گه ستاره مست بوي او شده
 
49 - الغرض، معشوق دائم خودنما
نام عاشق بود در حول و ولا
 
50 - رسم عاشق هر زمان درسوختن
آتش و جوشش به جان اندوختن
 
51 - باز درج معرفت سر باز كرد
ُكنُت كنزًا مخفيًا آغاز كرد
 
52 - گفت: (من) سرما ، زمين رادر گرفت
آتش عشق اش رهي ديگر گرفت
 
53 - آسمان باريد بر اعضاي او
آب پوشانيد سر تا پاي او
 
54 - بود باران اشك شوق آسمان
زير سقفش شد هويدا يك جهان
 
55 - چشِم بيداِر زمين را آبُبرد
ديده ي ديداِر او را خوابُبرد
 
56 - روز سوم شد، زمين خاموش بود
زير آب از امِر حق بي هوش بود
 
57 - موج موِج آب درهم مي تنيد
چشمه پنهان بود و خشكي ناپديد
 
58 - وحي آمد بر زمين بيدارشو
امر ما را پيشه كن در كار شو
 
59 - آب را فرمود تا دريا شود
خاك را فرمود تا مأوا شود
 
60 - ناگهان از جنبِش اجزاِي خاك
درتلاطم شد به ناگه آب پاك
 
61 - موج در موجشِفتاد و كوه شد
آبها در روي هم انبوه شد
 
62 - لمعه اي از عشق خود بر آب داد
انقباض آب پيچ و تاب داد
 
63 - خاك را فرمود: هان! محصوركن
آب را از دامن خود دور كن
 
64 - آب دريا گشت و خشكي خاك شد
كوه سوي آسمان چالاك شد
 
65 - عشق آمد پرده ي قلبش دريد
زين سبب بر سوي بالا قدكشيد
 
66 - شايدش ديدار ميسور اوفتد
تا مباد از جان جان دور اوفتد
 
67 - سبزه را فرمود سرَبرُكن زخاك
آفرين كن بر جمال جان پاك
 
68 - چون زمّرد بر زمين گسترد فرش
بوي خوش مي رفت بالا تا به عرش
 
69 - بوي خوش مي داد بوينده نبود
بس ثمر مي داد جوينده نبود
 
70 - سبزه جنگل شد زمين راَبرگرفت
خاك پنهان شد زمين زيور گرفت
 
71 - سبزه مي ناليد در درگاه حق
من به تسبيحت همي جويمَ سَبق
 
72 - نيست ما را ديده ي ديداِر تو
كسِبباَيد كرِدمان در كار تو
 
73 - گر خورد ما را كسي گويا شويم
ذكر سبحاِن تو را جويا شويم
 
74 - باز مي ناليد تا شب در رسيد
پرده بر اجزاِي خلقتَبر كشيد
 
75 - صبح شد ، صبح چهارم روز شد
آفتاِب خلقت عالم سوز شد
 
76 - آبها راِكد ، خموش و بي صدا
تا براندامش چه فرمايد خدا
 
77 - امر آمد : حاليا بس كن ركود
در تلاطم شد فتاد اندر سجود
 
78 - غلُغلي بر قامت آب اوفتاد
ناگهان در پيچ و در تاب اوفتاد
 
79 - گشت بي تاب آب از فرماِن دوست
خاك هم شد بي شكيب و كند پوست
 
80 - زين هياهو گرد از دامان خاك
شد پراكنده مياِن آِب پاك
 
81 - زين تقاطي حاصلي دركار شد
آب از اين حاصل كمي بيمار شد
 
82 - آفتاب حسن حق بر وي بتافت
تا كه بيماريشُخلِقَخلق يافت
 
83 - شب ستاره و ماه بر وي تافتي
تيغ خورِزهدان او بشكافتي
 
84 - چون هويدا گشت صبِح پنجمين
چالشي افتاد در روي زمين
 
85 - آب مي جنبيد از سوِز درون
تا چه زايد يا چه اندازد برون
 
86 - هرچه مي آمد ضميرش صاف بود
گونه گوني اش برون ز اوصاف بود
 
87 - زنده گر دانيد از آب آن نگار
جمله موجودات عالم بي شمار
 
88 - بعد از آن امرش به تجسيم اوفتاد
حكم انواعش به تقسيم اوفتاد
 
89 - لاجرم هر نوع را نامي نهاد
نام خود بر عالم انواع داد
 
90 - بي توقف در هوا و اندر آب
جمله موجودات اندر و پيچ تاب
 
91 - هريكي را بهر تفكيك ازجماد
جلوه اي از نام خود بر آن نهاد
 
92 - جمله موجودات از خرد و كلان
ذكر سبحان داشتندي بر زبان
 
93 - شام شد روز ششم مطلع نهاد
شوق خلقت بار ديگر در گشاد
 
94 - آفرين ميكرد بر خود كاين منم
باب خلقت را رهي ديگر زنم
 
95 - هاي و هوي ديگري افتاد باز
از غريو عشق و شوِق جانگداز
 
96 - درهوا و آب ذكر يا كريم
مي نمودي زنده اجزاِي رميم
 
97 - ليك در خشكي زمين خاموش بود
خالي از جاندار و شور و جوش بود
 
98 - امر او جوشي به خاك و آب داد
حالتي بر خشكِي بي تاب داد
 
99 -ِ گل شد و خشكيد و ناگه جان گرفت
روح نه، جان از بِر جانان گرفت
 
100- كرد موجودات در خشكي رها
ذاِت حق بي مّنت و بي اِّدعا
 
101 - شد پراكنده ميان كوه و دشت
خوي گير و وحشي و پاك و پلشت
 
102 - اندكي گل را نهان از خاك پاك
مي سرشت و مي نهادش در مغاك
 
103 - خوب ورزش داد، شد خوش رنگ و بو
همچو فّخاري كه ميسازدَسبو
 
104 - نام فّخاريِز فخر او بَود
هر كه فخر آورد، آخر جو بَود
 
105 - فخر ميكرد و فخارت مي نمود
غير ذات حق كه را اين لطف بود؟
 
106 - لاجرم شكل و شمايل يافت خاك
سوي حق اجزاش مايل يافت خاك
 
107 - ساِن خود شكلي دل انگيزش بداد
صورتي خوش، مهر آميزش بداد
 
108 - بعد از آن گفتش به پا خيزاي سني
لطف ها ميكرد او را ديدني
 
109 - گاه ناز و گه نوازش مينمود
كس نمي دانست اين غوغا چه بود
 
110 - چون به پا شد، روِح خود در وي دميد
ُبهِت خلقت زين هياهو كس نديد
 
111 - آفرين ميكرد بر خود: كاين منم
راز خلقت را به جانت افكنم
 
112 - رازها ميگفت در گوشش كه كس
بر نمي تابيد حّتي يك نفس
 
113 - رازها ميگفت و ميكرد آفرين
بر كماِل طاقِت اين خوش جبين
 
114 - امر آمد: اين جهان تسخير توست
هم مكان هم لامكان تسخير نوست
 
115 - جستجو كن جستجو كن جستجو
تا بيايي آنچه مي آيد ز جو
 
116 - خلقت من همچو جويت نو به نو
ملتزم، باشي نمي افتد به گو
 
117 - بر گزين و هرچه مي خواهي نما
جز دناَئت پاي هر جا مي گشا
 
118 - تو خليفه ي من به گيتي گشته اي
قدس ميگردد هر آنچه رشته اي
 
119 - نام عام تو كنون انسان دهم
نام خاصت اينك آدم مي نهم
 
120 - ميوه ي تلخ دناَئت را مگير
تا نباشي اندر او دائم اسير
 
121 - دور شو همواره از نفس دني
تا به رضوانم بماني ماندني
 
122 - من تورا از بهر انس آورده ام
زين سبب نام تو انسان كرده ام
 
123 - گرُبوي انسان جنانت ميدهيم
جسم ميگيريم و جانت ميدهيم
 
124 - بسته شد پيمان و انسان در ببست
شد امانت دار از روز الست
 
125 - آفرين ميكرد ذاِت حق چنان
كافريدم شبِه خود را بي گمان
 
126 - اي خلايق جمله اطباق فلك!
آسمان و هم زمين و هم ملك!
 
127 - سجده آريدش، بر او فرمان نوشت:
تا بياسايد صفي ام در بهشت
 
128 - سجده آوردند كِّل ماَيكون
جز كه ابليِس طغِّي نفِس دون
 
129 - گفت: من از آتشم اوهست خاك
سجده كي آرد به خاك اين ناِر پاك
 
130 - من بجز تو سجده كي آرم به كس
گرُكنم سجده نمانم يك نفس
 
131 - گفت حق: جز من كجا دانيد هان!
قدِر اين مجهول، اين راِز نهان
 
132 - من در او پنهان نمودم رازها
راز علم و راز عشق پر بها
 
133 - عرضه كردم راز را بر آسمان
آسمان بشكافت ناگه در زمان
 
134 - بر زمينش عرضه كردم، ناگهان
لرزه اي افتاد بر اندام آن
 
135 - كوه را گفتم : امانت را بگير
بر ملا گفتا: نمي گردم اسير
 
136 - در ملائك جايگاِه عشق نيست
حامِل اين راز در عالم يكيست
 
137 - عشق خاِص ذاِتُسبحان است و بس
باَنَفخُت الّروح بر انسان نشست
 
138 - چون تجّلي خواست از عشق آدمي
ناگهان بر پاشد از غم عالمي
 
139 - ازِگِل آدم كمي پس مانده بود
دور از چشمان ناَكس مانده بود
 
140 - گفت حق: جفتي به آدم مي دهم
عشق را دارو و مرهم مي نهم
 
141 - دستُبرد و زانِگِل خوش آخته
قامِت حّوا چو آدم ساخته
 
142 - بعد از آن زان روح بر حّوا نهاد
عشق آدم را به حّوا مژده داد
 
143 - مهِر حّوا در دِل آدم گذاشت
دانه ي عشِق زميني خود بكاشت
 
144 - زين سبب گفتند: عشق اين جهان
ميشود مستوره ي عشق نهان
 
145 - شب شد و روز ششم خاموش شد
روز هفتمُپر ز شور و جوش شد
 
146 - شوِر خلقت ديگر آرامش گرفت
ُزهره بر خورشيد وَمه رامش گرفت
 
147 - گرچه اصِل عشق، عشق انبيا
عشق مردم جلوه ي لطِف خداست
 
148 - عشِق زنده عشِق پاينده بود
عشِق او چون نور تابنده بود
 
149 - عشق ليلي در دل مجنون نهاد
در دلش زان لوءلوي مكنون نهاد
 
150 - ويسه با رامين چو نرد عشق باخت
لمحه اي از نور حق بر وي بتافت
 
151 - عشق شيرين در دل فرهاد داد
كوهكن را عمِر خوش بر باد داد
 
152 - بانِي اين قتل جز خسرو نبود
چونكه عشق آلوده شد غوغا نمود
 
153 - چونِدَمنِنل را نشستي در كمين
راِز عشِق خويشتن گفتي چنين
 
154 - در جماِل او كماِل حق شده
مستمر، گويي كه اين مطلق شده
 
155 - درِد دل ميكرد و مي گفت:اي خدا
تا به كي باشم ز محبوبم جدا
 
156 - چون زليخا راِز عشِق خويش گفت
يوسف مصري ز لطف حق شكفت
 
157 - پس زليخا دست بر دامان او
بر زدي، بشكافت پيراهان او
 
158 - اين خدا كردي كه عشق افزون كند
جلوه اي چون جلوه ي بيچون كند
 
159 - چشِم بيماِر زليخا در گشاد
ديده ي ديداِر بر يوسف نهاد
 
160 - گفت با خود: اينچنين زيبا كه اوست
كيست آن كس كاو زعشقش كو به كوست
 
161 - بي گمان زيباتر از يوسف هموست
كاينچنين يوسف ورا درجستجوست
 
162 - تا كه دل را سوي عشق دوست برد
چارتكبيري بكرد و جان سپرد
 
163 - بر زليخا ذاِت حق رحمت گرفت
آفرين آورد بر وي، اي شگفت
 
164 - زنده گردانيد و كردش نوجوان
افكنيدش در بِر آن دلستان
 
165 - گفت بستان عشق مبروك تو باد
هركه اين عشق آورد حق داد داد
 
166 - عاشقان در عشق او ياهو زنيد
سوي ناصح ذكر اّلا هو زنيد
 
167 - همره آييد و صلا بر حق كنيد
تا برآيد زين سخن عشقي پديد
 
168 - چون حكايت كرد پير رازدان آقاي سيد عباس مجابي
" هم هويدا كرد اسرار نهان "
 
169 - من ز رازش راز گفتم بر ملا
من ز عشقي گفتمش چون صد بلا
 
170 - چونكه تنها اين جهان پيدا شده
صد جهان پنهان در آن پيدا شده
 
171 - چونكه دل در بند او شد مبتلا
آدمي شد مبتلاي صد بلا
 
172 - اين بلا گشته جدا زان ابتلا
اين بلا سر بند آن قالو بلا
 
173 - دل حديث گفتگوي عاشق است
دل پريش فتنه هاي فاسق است
 
174 - دل نواي عاشقي سر مي دهد
لا فتي اّلا علي سر مي دهد
 
175 - گل ز شاخ آرزو رويد بسي
ميوه ي عشق آورد بر هر كسي
 
176 - هر رهي را رهنما مي بايدش
نور معشوقي به جان مي زايدش
 
177 - چون ببيني نور معشوقي عيان
شوق مي ريزد به گيتي زان جهان
 
178 - آنكه بندد دل به غير ذات حق
بي گمان بر كس نمي يابد سبق
 
179 - چونكه كُلُّ مَن عَلَيها در فناست
آنكه پيوسته به حق ، اهل بقاست
 
180 - من چه گويم تا كه از روي صواب
جمله اي گويم ، نگردم در عذاب ؟!
 
181 - آنچه من مي گويم از فهم من است
ما بقي انديشه يا وهم من است
 
182 - من ز آدم (ع) بوالبشر گويم همي
من ز اسرار نهان جويم همي
 
183 - چون خدايش ساز آدم (ع) ساز كرد
با نيابت زندگي آغاز كرد
 
184 - خالق آن معشوق با عشق آشنا
رخ نمايد بي محابا بر ملا
 
185 - خود بگفت عَلَّمَ آدم ... كُلُّها
لنتراني ... اَنبِئُوني ... هؤلاء
 
186 - آنچه از اسرار حق آموختيم
علم عالَم را به خود اندوختيم
 
187 - آدم (ع) آن مخلوق با درد آشنا
بود انيسِ قُربِ بر حق خدا
 
188 - در هواي عشق عاشق پر گرفت
امر معشوق است ، آدم فر گرفت
 
189 - عهد عاشق برتر از هر عقد بود
رسم عاشق آخر هر عهد بود
 
190 - خلقت زيباي حق آراسته
از براي طاعتش پيراسته
 
191 - ساكن جنّت شد آن عالي مقام
صاحب جاه و مقام و عيش تام.
 
192- ني گرسنه ،ِ ني برهنه ، سيرِ آب
در صفاي كامل و ، نِي مستِ خواب
 
193 - حرف حق را بشنو از مولا علي (ع)
آدمي در عيش و نوش دائمي
 
194 - بشنو از حق چون تماشا مي كند
غير عشق از خويش حاشا مي كند
 
195 - امر شد بر خلق عالم " سجده كُن "
كافريدم شبه خود با امر " كُن "
 
196 - سجده بر عشق خدا حكمت بود
هم دليل راه و هم حُجَّت بود
 
197 - سجده افتادند كُلُّ ما يكون
غير ابليس پليد زشتِ دون
 
198 - در نخست او حارث افلاك بود
امر حق را در حرث چالاك بود
 
199 - اين عزازيل پليد خود نما
سجده ها مي كرد بر ذات خدا
 
200 - چون به طغيان او فِتاد آن بي هنر
گشت ابليس و بشد آسيمه سر
 
201 - سجده بر آدم (ع) نكرد آن خيره سر
مفسده ها پرورانيدش به سر
 
202 - در درون آدمي منزل نمود
نفسِ او فارغ ز جان و دل نمود
 
203 - با دروغ و حيله و مكري جديد
غفلتي در او بياوردي پديد
 
204 - تا ز امر خالقش سر باز زد
در تمرُّد راهِ كشفِ راز زد.
 
205 - آنكه از عرشش فرود آمد زمين
سِرِّ حق آموخت آنجا بر يقين
 
206 - آدم (ع) آن گاهي كه غفلت در ربود
پا به سويت ، با ندامت پر گشود
 
207 - خشم كردي ، ثمر آن لطف بود
لاجرم مهرت فزايد ، سود زود
 
208 - توبه كرد از سركشيِ نفسِ بد
گفت يا رب ، ترسم از قهر اَبد
 
209 - گريه و توبه كه رمز و راز نيست
صوت او چيزي بجز آواز نيست
 
210 - سجده ي عاشق جدا از توبه است
توبه ي عاشق ، دعاي دوحه است
 
211 - چونكه عاشق گريه را آغاز كرد
باب رحمت را خدايش باز كرد
 
212 - پس زمين آرام شد در پيش او
جمله عالم كرد با او گفتگو
 
213 - شرح اين خلقت و اين سوز جگر
رخصتي ده ، باشدت وقتِ دگر
 
ادامه دارد . . .
 
214 - عشق، از اسرار حق است و نهان ، جناب بختيار بختياري " آگاه"
تا مگر "ناصح" كند آن را بيان .
 
215 - گرچه سر عشق ، در جان ماندني ست ،
ليك آثارش، ز سيما ، خواندني ست .
 
216 - عشق را معشوق معنا مي كند ،
عاشق، ايقان را تمنا مي كند .
 
217 - "از نيستان تا مرا ببريده اند " ،
عشق را، در عمق جانم ديده اند .
 
218 - عشق بيرون از دو دنيا، باطل ست ،
هستي ي بي عشق، قولي عاطل ست .
 
219 - اي خوش آن عشقي كه "مولانا" سرود ،
بر روان پاك او، صد ها درود .
 
220 - "علت عاشق، ز علت ها جداست"،
"عشق اسطرلاب اسرار خداست "،
 
221 - "هرچه گويم عشق را شرح و بيان "
" چون به عشق آيم، خجل باشم، از آن "،
 
222 - " چون قلم، اندر نوشتن مي شتافت "،
" چون به عشق آمد، قلم در خود شكافت " ) .
 
223 - ليك او را عشق ، در لفافه بود،
عشق بي معنا، ز مولا كي شنود؟
 
224 - مر، نفرموده ست با قولي صحيح،
عشق با تقديس باشد، ني وقيح .
 
225 - " عشق هايي كز پي ي رنگي بود! "،
" عشق نبود، عاقبت ننگي بود ،" ،
 
226 - حال با " عطار"، كارم اوفتاد ،
درس ديگر از مرامش، دست داد .
 
227 - " هفت شهر عشق را عطار گشت " ،
زآن سپس در سايه ي طوبي نشست .
 
228 - "گر تو هستي اهل عشق و مرد راه"،
" درد خواه و درد خواه و درد خواه "،
 
229 - " قدسيان را ، عشق هست و درد نيست "،
" درد را جز آدمي، در خورد نيست "،
 
230 - " گر همه زهر ست! از جان خوش ترست "،
" گرچه درد تو، ز درمان، خوش ترست "
 
231 - " ذرره اي عشق از همه آفاق به "،
" ذرره اي درد، از همه عشاق، به "،
 
232 - " عشق چيست از خويش بيرون ،آمدن "،
" غرقه در دريا ي پر خون، آمدن "،
 
233 - " عشق گوهر آتشي زد در دلم "،
" بس بود، اين آتش خوش حاصلم "،
 
234 - " تفت اين آتش، چو سر بيرون كند "،
" سنگ ريزه، در درونم، خون كند "،
 
235 - " چون الست عشق بشنيدي به جان "،
" از ، 'بلي' ي نفس ، بيزاري ستان "،
 
236 - " چون 'بلي' ي نفس، گرداب بلاست "،
" كي شود! كار تو در گرداب، راست؟ "،
 
237 - " عقل مادر زاد كن، با دل بدل"،
" تا يكي بيني، ابد را از ازل "،
 
238 - " نامه ي عشق ازل بر پاي بند "،
تا ابد، آن نامه را نگشاي بند "،
 
239 - " عشق را با كفر و با ايمان چكار؟ "،
" عاشقان را لحظه اي با جان چكار؟ "،
 
240 - " لحظه اي، نه كافري داند، نه دين "،
" ذرره اي، نه شك شناسد، نه يقين "،
 
241 - " عشق و افلاس است در همسايگي "،
" هست اين سرمايه ي سرمايگي "،
 
242 - " عشق، از افلاس مي گيرد نمك "،
" عشق مفلس را سزد، بي هيچ شك "،
 
243 - " عشق را بايد چو من، دل سوخته "،
" تو جهانداري دلي افروخته " ) .
 
244 - عشق هم چون مهر حق ذاتي بود ،
از براي قرب ،مشكاتي بود .
 
245 - مهر ابراهيم و اسماعيل خوان ،
ليك بنگر جهد شان در امتحان .
 
246 - ذبح اسماعيل، ذبح نفس بود ،
تا بود لايق به استغنا ي جود .
 
247 - خلقت عالم، براي آدم ست ،
ليك آدم نيست جز عشق الست.
 
248 - من ، نه " آگاهم"، ز عشق و راز آن ،
نقل ها كردم، ز قول عارفان .
 
249 - " چون حكايت كرد پير راز دان " جناب آقاي نادر مسلمي (ن . م قطره
هم هويدا كرد اسرار نهان » ...
 
250 - در ازل هيچش نبود اندر جهان
عالم اندر ذات حق بودش نهان
 
251 - ابتدا بي نقش صورت از قلم
كون هستي جلوه كرد اندر عدم
 
252 - اين عدم را عالم امر است و خلق
در ميان ايندو عالم بوده فرق
 
253 - امر و خلق از ذات او بگرفته جان
جان عالم زين دو گرديدش عيان
 
254 - لا مكان بود اين جهان و بي زمان
فيض حق شد تا پديد آمد مكان
 
255 - در عدم بسم االله از پندار او
جلوه كردش تا بگيرد كار او
 
256 - بار ديگر جلوه شد اندر عدم
لوح محفوظ آمدش بعد از قلم
 
257 - تا كه امرش شد مقدر بر قلم
شد مصور نقش عالم در عدم
 
258 - حكم و تقديرش قضا را كرده پي
وز ارادت شد هويدا جان شي
 
259 - تا كه نقش آمد ز جانش اين جهان
شد زمان اندر نهادش بي گمان
 
260 - يك تجلي شد هويدا در جهان
نور حق شد منتشر در اين مكان
 
261 - شد منور اين جهان از ذات رب
جلوه ها از نور حق شد منشعب
 
262 - بعد از آن انوار ديگر شد پديد
پرتو اندر ذات نورش شد شديد
 
263 - نور انوار از جمالش در مكان
داده بودش جلوه هايي بي امان
 
264 - اين ازل را تا ابد يك سرمد است
خلق اول را ز نورش احمد است
 
265 - جود اول در ازل شد امر او
جمله انوار آمدش از بهر او
 
266 - گفت رب است اين كه لولاك آمدي
زين جهان را خلق افلاك آمدي
 
267 - چون شعاع اندر شعاع شد اختراع
صد هزاران پرتو آمد در شعاع
 
268 - زد شعاعات از وجود احمدي
نور احمد را جهان شد سرمدي
 
269 - از شعاعات آمدش چندين حجاب
نور احمد شد نهان در اين حجاب
 
270 - سالياني شد به ذكر اندر سجود
تا رسد نوبت به خلقش در وجود
 
271 - خلق اول در عدم از نور حق
جان احمد را بدادش مستحق
 
272 - تا وجود از جود حق سامان گرفت
اهل بيت از نور احمد جان گرفت
 
273 - اهل بيت از نور واحد آمده
بهر خلقت جمله شاهد آمده
 
274 - انبيا را نور ديگر زان بود
در نهايت لايقش پاكان بود
 
275 - جمله مخلوقات عالم زين جهان
چون فروعي گشته از اصلي نهان
 
276 - اهل بيت هم چون درختي طيب است
كاين درخت از چشم عالم غايب است
 
277 - اصل آن ثابت بود در اين جهان
فرع آن گسترده در هفت آسمان
 
278 - بگذرد از عرش و كرسي ساقه اش
سايه اندازد فلك را شاخه اش
 
279 - اين درخت از نور انواري جداست
باغبانش خالقي يكتا خداست
 
280 - تا منور شد درخت زان پيكرش
نور احمد جان گرفت پا تا سرش
 
281 - اين جهان از ذره اي حادث شده
دايره بر ذات آن حارث شده
 
282 - ذره اي اندر ميان دايره
شعله ور ذاتش شده از نايره
 
283 - ابتدا يك ذره شد خلق جديد
بعد از آن ذرات ديگر شد پديد
 
284 - ذره با ذرات عالم سلسله
شد هياهو در جهان و ولوله
 
285 - هسته اي شد حاصل از اين ماجرا
ذره ها شد مجتمع در اين فضا
 
286 - انجذاب و اندفاع آمد پديد
طيف مغناطيسي اندر وي شديد
 
287 - در تلاش اندر فتادند ذره ها
اختلاف اندر نهادند ذره ها
 
288 - افتراق اندر ميان ذره ها
كرده بود هر ذره را از هم جدا
 
289 - ذره ها با يك دگر در انزجار
حاصلش شد آن زمان يك انفجار
 
290 - چون از آن هسته دري اندر گشاد
هر يكي ذره به كنجي در فتاد
 
291 - در زمان ذرات عالم شد كثير
متحد گرديده اندر يك مسير
 
292 - خالق هر ذره در عالم خداست
ذره از خالق در اين عالم جداست
 
293 - نور حق بر ذره ها چون بر دميد
ذره ها را بار ديگر جان رسيد
 
294 - شد منور ذره اندر اين تبش
از تبش عالم فتاد اندر جهش
 
295 - ذره ها را اختلاف و ارتفاع
هر يكي با ديگري در اجتماع
 
296 - از تجمع در ميان ذره ها
شد هويدا قطره از اين ذره ها
 
297 - قطره اي كز ذات او نقش جهان
زد قلم شد عالم از وي در ميان
 
298 - عالم از يك ذره ساماني گرفت
تا بدان وقتي كه پاياني گرفت
 
299 - عالمي از دامن يك ذره شد
كل عالم در نهاد قطره شد
 
300 - عالم اندر عالم آمد نو پديد
ذره را جز چشم باطن بين نديد
 
301 - قطره در گردش فتاد و جان گرفت
شد مكثر آب از آن سامان گرفت
 
302 - ناگهان از سوي رب يك جنبشي
سر زد از درياي هستي جوششي
 
303 - عرش و كرسي شد پديد از لطف آب
شور و حالي شد به پا در طيف آب
 
304 - جنبشي ديگر بر آمد در فضا
دود از اين جنبش بر آمد در هوا
 
305 - شد دخان اين دود پيداي نهان
وز وجودش شد مهيا آسمان
 
306 - بعد از آن روح و ملك را جان گرفت
عرشيان را خانه از جانان گرفت
 
307 - آسمان را نوبت گردش رسيد
جمله افلاك از نهادش بر دميد
 
308 - ارتفاعش را طبق اندر طبق
تا به هفت اندر شود در او رمق
 
309 - هر فلك را جرم سنگيني گرفت
ذره ها از اين فلك رنگي گرفت
 
310 - شد مدور گرد عالم اين فلك
آفرين گفتا بر اين روح و ملك
 
311 - كهكشاني سر زد از دور و فلك
چرخشي شد حاصل از دست ملك
 
312 - هر ملك شد حافظ اندر يك فلك
هر فلك شد چرخه ي دست ملك
 
313 - تا كه انوار ازل تابيده شد
انجم از بطن فلك زاييده شد
 
314 - انجمن شد محفل افلاكيان
شور و غوغا در نهاد هر كيان
 
315 - هر ستاره نور خود افنكده بود
آسمان از نور نجم آكنده بود
 
316 - شد منور آسمان از نور نجم
حاليا اندر نشاط از شور نجم
 
317 - هر ستاره چون چراغي مشتعل
شعله ها اندر ميان و منفعل
 
318 - ماه و خورشيد و دگر اجراميان
شد مهيا دسته ي اجساميان
 
319 - حلقه ها پيوسته گرداگرد هم
جمله ذرات معلق بيش و كم
 
320 - زايد از اين ذره ها گرد و غبار
در ميان حلقه ها بنشسته وار
 
321 - بر نشيند ذره ها بر حلقه ها
تا نگردد ذره ها از هم رها
 
322 - هم چو لحم اندر مدار يك عظام
اجتماع حلقه ها شد يك نظام
 
323 - روزگاري طي شد اندر كار و بار
تا كه خاك آمد پديدار از غبار
 
324 - گردشي پيدا شد از دور و زمان
تا از اين گردش مقدر شد مكان
 
325 - هر مكاني بر مدار حلقه شد
حلقه ها را با اماكن علقه شد
 
326 - از ميان اين اماكن يك مكان
لايق و فرزانه بودش بي گمان
 
327 - برگزيدش خالق رب امين
سالياني گفته شد نامش زمين
 
328 - قطره ها آغاز باريدن گرفت
آفتاب اصرار تابيدن گرفت
 
329 - بارش باران به خاك اندر فتاد
آب اين خاك را در گل نهاد
 
330 - روزگاري تا كه شد باران شديد
ناگهان شد در زمين دريا پديد
 
331 - قطره دريا را پديد آورده بود
زان كه عالم را نويد آورده بود
 
332 - قطره دريا را به سان طفل خويش
پرورش داد و سپردش تا به پيش
 
333 - قطره مادر بود و دريا طفل خرد
هستي خود در دل دريا سپرد
 
334 - قطره با دريا بود درياستي
ور نه بي دريا كجا پيداستي
 
335 - حكم دريايي شدن لطف خداست
ور نه از دريا همي قطره جداست
 
336 - كس نبود آگه ز احوال درون
بي خبر مانده ز آمال برون
 
337 - چون برآمد اين ندا از سوي حق
خلق عالم در عيان شد مستحق
 
338 - پرتو خورشيد عالمتاب ما
زد تشعشع تا كه تابيد از سما
 
339 - از دل دريا بخار آمد ز آب
اين بخار اندر سما شد چون سحاب
 
340 - ابر انبوهي پديد آمد ز آب
شد سحاب اندر سما در پيچ و تاب
 
341 - شد هزاران تكه اين ابر بلند
هر يكي در گردش آمد چون سمند
 
342 - تا كه تابد نور از آفتاب سما
بارش باران بريزد در فضا
 
343 - از نسيمي تا وزيدن در گرفت
بارش باران دوباره سر گرفت
 
344 - بارش باران به خاك اندر شتافت
خاك از اين بارش حياتي تازه يافت
 
345 - گل پديد آمد ز باران شديد
شد هويدا صخره و سنگ و حديد
 
346 - دشت و صحرا بحر و بر بي كران
جمله روييدش هزاراُنگل در آن
 
347 - شد هويدا باغ و بستان و چمن
هر طرف شد سبزه و دشت و دمن
 
348 - در بيابان و كوير و شوره زار
يا ميان كوه و دشت و سبزه زار
 
349 - آفريدش رب دادار غفور
جمله حيوان از دد و دام و طيور
 
350 - جن و ابليس لعين از آب و نار
آدم و حوا ز گل در كار و بار
 
351 - چون نزاع در بين آنان در گرفت
گردش چرخ زمان از سر گرفت
 
352 - آن كه قدرت در وجودش شد فزون
فائق آمد زنده بودش تا قرون
 
353 - شد فنا حيوان رنجور و ضعيف
در نبرد تن به تن فرد نحيف
 
354 - جاودان بودن بود راز بقا
گر هراس آيد بود مرگ و فنا
 
355 - اين فنا در دار فاني ممكن است
باقي اندر اين طبيعت ساكن است
 
356 - اين طبيعت جنگ اضداد و ند است
دار فاني را نزاع دو ضد است
 
357 - گفت و گو شد در ميان ناقلان
حل و فصلش شد ميان عاقلان
 
358 - عاقلان را يك اشارت كافي است
ناقلان را كي اشارت نافي است ؟
 
359 - عاقل اندر راز خلقت مانده است
ناقل از دفتر معما خوانده است
 
360 - گر نگنجد دفتري را زين مقال
عقل آدم را بود حملش ثقال
 
361 - زاهدان در كنج خلوت مي زي اند
عارفان در نور جلوت مي زي اند
 
362 - گر حرام آمد به زاهد مي نخورد
عارف از شرب هني جامي بخورد
 
363 - زاهدان از زهد خود دم مي زنند
صوفيان هو هو در عالم مي زنند
 
364 - صوفيان لاف از تملق مي زنند
گر تزهد بر تعلق مي زنند
 
365 - عارفان از جام حق نوشيده اند
زين سبب اسرار حق پوشيده اند
 
366 - هر كسي را رمز و رازي در سر است
عارفان را سر ديگر در بر است
 
367 - عارفان طي مراحل مي كنند
كشف عالم بي مقايل مي كنند
 
368 - مي نگنجد دفتري راّسر دوست
راز اين دفتر همي در نزد اوست
 
369 - هر كه اسراري ز عرفان را گشود
يا سرش بردار و يا از ما نبود
 
370 - حق كه او گنجي نهان از ديده بود
آتشي بر پا نمود اندر وجود
 
371 - عشق آمد آشكار اندر وجود
غير از او چيزي نُبد درّسر بود
 
372 - عشق سّـر عالـم هستـيَُبود
غير از اين انديشه را پستيَُبود
 
373 - عشق راّاول خداونـد آفريد
وز پي اش عقل بشرآمد پديد
 
374 - عشق عقل را از پس پرده بزاد
ور نه عقل اندر قضا هرگز مباد
 
375 - عشق را در سّـرخـود دادش وجود
عقل هم وامانـده از كشف و شهود
 
376 - عقل چون بي خود از خود گشته بود
فارغ ازخويش و فرُامش هرچه بود
 
377 - اين سخـن بر او گـران آمـد پديد
ُمنقلب گشت و به خـود آمد شديد
 
378 - هاي از اين عشق وَتجّلي هاي او
واي از اين عقل وَتولّي هاي او
 
379 - عاقلان از كشف او در حيرت اند
عاشقان اِزحرز او در غيرت اند
 
380 - " اين حكايت كرد پيري راز دان " آقاي رشيدي مقدم (گمنام)
چون شنيدم آن حكايت را عيان
 
381 - نكته اي از عشق ميگويم چه هست
دست هر منكر زبيخ و بن شكست
 
382 - عشق آن باشد زند آتش بدل
عاشقان را پيش خود سازد خجل
 
383 - عشق باعث گشت انسان شد وجود
هر ملايك بهر او كردن سجود
 
384 - عشق با ارزش بود نزد خدا
چونكه از روح خدا گشته جدا
 
385 - عشق با عاشق كه چون همراز شد
يك سعادت در دلش دمساز شد
 
386 - عاشق آن باشد كه باسوز و گداز
پيش ابرو يار ؛ به پا دارد نماز
 
387 - عاشق آن باشد شناسد ياررا
گل بچيند با هزاران خاررا
 
388 - عاشق آن باشد چنان در عشق يار
اشك ريزد از دو چشمش زار ، زار
 
389 - عاشق آن باشد بهنگام سحر
اشك ريزد با همي خون از جگر
 
390 - ياد معشوقش بدل باشد تمام
هم نمايد شكر زو هر صبح وشام
 
391 - دل اگر عاشق شود غوغا كند
غير عشقش هرچه را رسوا كند
 
392 - دل كه عاشق شد كند خود را فدا
ميكند خودرا زناپاكي جدا
 
393 - دل كه عاشق شد بگويم شاد شد
همچنان در دلبري استاد شد
 
394 - هركه دردل جا دهد عشق و وفا
ميشود يك بنده اي خاص خدا
 
395 - در دلش چون شمع عشقش روشن ست
آتشي سوزان برايش گلشن است
 
396 - يار بي همتا نمايد اختيار
پيش آرد در نظر ليل و نهار
 
397 - طاعت از دستور معشوقت ببر
شكر كن معشوق خودرا تا سحر
 
398 - عاشقي پيشينه باشد انبيا
عشق دردل آن بود نورز خدا
 
399 - عاشق آن باشد بگردِدگرد يار
ياررا مسجود باشد بي شمار
 
400 - عاشق آن باشد زند بر سينه چاك
رخ بسايد پيش معشوقش بخاك
 
401 - عاشقم گمنام هستم ؛ تو؛ بدان
اين سروده عشق را از بر بخوان
 
402 - عاشقي بسيار گويد اين سخن
خوش به آن دل عشق را گردد وطن
 
403 - عشق درد ل چون رود غوغا كند
غير خود هر چيز را رسوا كند
 
404 - در سحر گيرد سراغ يار را
ميكند هر شب سحر اين كار را
 
405 - ميبرد از چشم خوابت در سحر
آتشي در دل فروزد پر شرر
 
406 - عشق را خواهي نه يك چيز دگر
ميبري بسيار سودي در سحر
 
407 - عشق بازي در سحر دارد صفا
دل زغير عشق ميگردد جدا
 
408 - ميدهد معشوق رويش را نشان
هم صفا بخشد به عشقش بي گمان
 
409 - ميكند بيرون زچشمت اشك شوق
ميدهد دل را چنان پرواز ذوق
 
410 - ذوق پروازت دهد از اين قفس
پاك گرداند ، دلت از خار خس
 
411 - پاك گرداند دلت از آلودگي
زنده ميسازد دلت از مردگي
 
412 - كينه را از سينه بيرون ميكند
هرچه داري آرزو ؛ آن ميكند
 
413 - ميدهد دل را به آرايش چنان
شوق پروازت دهد تا بيكران
 
414 - ميكند بالنده الطاف خدا
همچنان از معّصيت اورا جدا
 
415 - ميدهد بر دل چنان نوري زحق
وصف آن هر گز نكنجد در ورق
 
416 - يار را پيش رخت پيدا كند
اين دلت را هم بسي شيدا كند
 
417 - خاك با روح خدا چوِنگل شده
در و.جودت هر دو را شامل شده
 
418 - عشق سوقت ميدهد در بعد روح
از بلا محفوظ گردي همچو نوح
 
419 - هر دلي از عشق خالي كم زخاك
زود سازد صاحب دل را هلاك
 
420 - عشق را گمنام هم نشناخته
يك عمارت در دلش خوش ساخته
 
421 - "چون حكايت كرد پيري راز دان * آقاي حسين اسكندري "غريب"
پس هويدا كرد اسراري نهان "
 
422 - گفت با ما پيرمردي گوژ پشت
صد سخن چون كيميا دارد به مشت
 
423 - آنكه در دل آتشي دارد زعشق
آنكه قلبش پاره مي گردد به رشق
 
424 - اينچنين گفتا زعشقي آتشين
از فراق دلبري بالا نشين
 
425 - از نگاه مست و آتشبار او
عاشقي گفتا كه باشد كار او
 
426 - گفتمش عشقي نهان باشد مرا
شهره ي شهر و جهان باشد مرا
 
427 - دست من كوته زدستش ميشود
يوسفان ناديده مستش ميشود
 
428 - با غزلها ديده خوابش ميكنم
صد زليخا در ركابش ميكنم
 
429 - امشب اي پيرايه ي مست سبو
با خدايت از من و ليلا بگو
 
430 - گو غريبي از فراقش خسته است
از جهان دل كنده بر او بسته است
 
431 - گو رساند دست ما در دست او
كنج هر ديواار گشتم مست او
 
432 - گفت با من امشب آن پير مراد
از تو و از دست ليلاي تو داد
 
433 - دسُتبرد در آسمانّادعا
ايچنين مارا نشان كرد با دعا
 
434 - كاي خدا گر مصلحت باشد نكو
با غريب از عشق ليلايش بگو
 
435 - خواب ديدم خواب ديدم خواب را
ديدمش آشفته كرد مهتاب را
 
436 - روشني ها جاي مهتابش دميد
چشم من غير از سپيدي ها نديد
 
437 - گفت صدايي مهربان از روبرو
ِكاي بشر از عشق ليلايت مگو
 
438 - آنكه ليلا خوانده ايي ياد من است
عشق او احساس و ايجاد من است
 
439 - من نهادم در دلت عشقي فزون
سينه لبريز غم است و ديده خون
 
440 - غير من عشقي دگر در سينه شد...
سينه ات از عشق او آگينه شد...
 
441 - سينه را با عشق من آلوده كن
يا رب ات را در دلت شالوده كن
 
442 - دل به ليلا چون دهي كارت خطاست
عشق او عشقي مجازي و فناست
 
443 - رفته امشب را تو تنها مانده ايي
ديدمت در خلوتت جا مانده ايي
 
444 - سجده ايي كن تا كه آرامت كنم
بر دل شيدايي اش نامت كنم
 
445 - هرچه راخواهي تو ازدنياي خويش
تاج و تخت يا سرور ليلاي خويش
 
446 - ميدهد حكمت اگر باشد ، خدا
ورنه بي حكمت ، رها باشد جدا
 
447 - هرچه را خواهي خدايت ميدهد
گر زاو خواهي ، كفايت ميدهد
 
448 - نام ليلا بر زبانت جاري است
خواهش از ليلا،كه خودازخواري است
 
449 - من نهادم بر زبانت نام او
تا نخواهم ، كي بيابي كام او ؟
 
450 - آتش عشقش كه دلگيرت نمود
سوي چشمت را گرفت پيرت نمود
 
451 - صد بهار از من بخواهي ميدهم
بر دوچشمت صد نگاهي ميدهم
 
452 - دور كن از خاطراتت يك بهار
تا نباشد در دلت داغ نگار
 
453 - گفتمش يارب مرا درگير كن
خود مرا با خاطراتش پير كن
 
454 - گر "غرَيب"-م آشنا گردان مرا
از غم هجراش رها گردان مرا
 
455 - چون حكا يت كرد پِير راز دان بانو قمر الزمان درخشان
هم هويد ا كرد ، ا سرا ر نها ن
 
456 - من چسان توصيف اين معني كنم
من كه ا زتفسير كردن ، عاجزم
 
457 - عشق ممدوحست وپرتحسين ولي
بر خدا وندي كه شد ،ِرب جلي
 
458 - با يد ا ز يوسف سخن آغاز كرد
ا و كه عشقي آ سماني ساز كرد
 
459 - مي كنم ازِسر پنهان گفت و گو
رِاز عِشق مِرد كنعا ني ، تو گو
 
460 - يو سفي خواهم شدن ا ز بِهر او
چون ندا رم قبله گا هي غِير ا و
 
461 - من چسان يعقوب تن شيدا كنم
يوِسف گم كرد ه ام پيد ا كنم
 
462 - عقل وهوشم راربوده اين ودود
ازمحبت سود ميگيرم چه زود
 
463 - تر سها باشد به دل از عِدل او
چِشم اميدم فقط بر فضل ا و
 
464 - ذ كر ا و بنيا ن كن غمها ي ما
يا د ا و آ را مش د نيِاي ما
 
465 - نام اوسرلوحِهي هردفترست
نورا و سرمنشأ هر ا خترست
 
466 - هسِتي عا لم ا زو پيدا شده
روح ا و در بِطن آدم جا شد ه
 
467 - مهر يزد ا ن بهر ما شد آ بر و
سينه ميسوزد بسي با ياد ا و
 
468 - عشق با زي با خداي مهربا ن
مي برد دل را به اوج آسمان
 
469 - هركه مفتون ترهمووالاترست
پيش در گِاه خدا بالا ترست
 
470 - خِلق اينعالم كه ميداندچراست
خلِقت هفتاسمان برچه بنا ست
 
471 - جان عالم جانگرفت از جِان ا و
گرِدش اين چرخ از فرما ن ا و
 
472 - هرچه زيبا ييست درذاتش بجو
قِرب درگاهش چو با شد آ برو
 
473 - هر كجا حِلال مشكل ها شو د
هر كسي را ياِور د ل ها شو د
 
474 - دنيست عاقل هركه ا نبا زي كند
نيست فارغ آن كه غمازي كند
 
475 - ما همه فرمانِبر ، فرمانده ا يم
گرچه هريك پِابگل وامانده ايم
 
476 - هر چه ميگويم ازوآري كم است
هرچه خوانم نام اوباري كم است
 
477 - هركه بَرا سراِرحق آ گا ه شد
با ليا قت تر د رين ، درگاه شد
 
478 - با يد او ا سرِار حق ، پنهان كند
پيروي ا ز مكِتب ، قرآ ن كند
 
479 - پيش از آن كه ، جان زتن بيرون شو د
يا زحسرت چِشم تر ، جيحو ن شو د
 
480 - سِربدار ! ا ز خوِاب نوشين اي قمر
تا شو ي مفتو ن و شيد ا ، د ر سحر
 
481 - لِطف يز د ان شاِمل حا لت ، شو د
مِهر پا كش ، شهپر و با لت شو د
 
482 - تا بر ي سر را به سوِي آ سما ن
مي پذ يرد ، آ ن خد اِي مهر با ن
 
483 - متكي بر ا ين جها ن ، هر گز مبا ش
تا شو د ر و حت خد ا يي با تلا ش
 
484 - قبل از آن كه ، جان سپا ري بر خد ا
كن منو ر ، قِلب پا ك و بي ر يا
 
485 - اي كه هستي تِوي عالم هوشيا ر !
با يد ا و را حس نما يي ، در بها ر
 
486 - رِقص ا ين گل ها ي زيبا را ببين !
اند كي گل پونه ها گاهي بچين !
 
487 - گوشه اي تنها نشين با يِاد ا و
عِطر اين گلهِاي وحشي را ، ببو!
 
488 - شور و شيد ا يي همي ا ز بلبلا ن
ر وِيش با بو نه ، هر جِاي جها ن
 
489 - سجده بر خا كش بزن ! تقديس كن
ر وي گرد ا ني زهر ، تند يس كن
 
490 - مِهر يزد ا ني ، نمي بيني كنا ر؟
اينهمه لطف ازكه ديدي ؟ آ شكا ر
 
491 - چون حكايت كرد پيري رازدان جناب آقاي ولي ااالله فتحي (فاتح)
هم هويدا كرد اسراري نهان
 
492 - گفتمش اِزّسرعشقي بي نظير
ِِّسر عشقي از خداوند منير
 
493 - او خداوندي است دانا بي رقيب
او براي مردمان باشد حبيب
 
494 - عشق اول ،عشق آخرنيز اوست
هركه دارد عشق او را گو نكوست
 
495 - عشق صادق بايدت اي جان تورا
عشق كاذب مي كند جان را فنا
 
496 - هرچه زيبايي است از عشق خداست
رو ستايش كن فقط او را رواست
 
497 - او نظامي داد بر دنيايي كه باد
در تعجب هان چسان بنيان نهاد
 
498 - آسمان هايش چها بي انتها
هان چه مي داني تو از كار خدا
 
499 - هيچ داني از چو دنياهاي او
از چودنيا هااي بس زيباي او
 
500 -اولين ، ناسوت بادا هان بدان
وه چه دنيايي عجيبي باد آن
 
501 - هر چه را بيني به اين دنيايمان
هست ناسوت و ما زو بي نشان
 
502 - ما چه مي دانيم ز اين دنياي خويش
هر چه را ره مي روي باشد چو بيش
 
503 - اين چنين دنيا كه ما را در بر است
عقل ما از بهر نظمش ابتر است
 
504 - ما فقط دانيم از آن ذرّه اي
از همان هم غافل و كو بهره اي
 
505 - كرده اي ما را تو خلق اندر جهان
هم خلافت داده اي ، اي مهربان
 
506 - ليك ما را جز حسادت هيج نيست
تو عزيزّاما كه ما بر خود گريست
 
507 - بعد از اين دنيا ، دنيايي است دگر
هست دنيايي تو را اي دادگر
 
508 - هست دنيايي از ملايك نام آن
وان ملكوتت بود ما را نشان
 
509 - ما ز اين دنياي خوِدكي فهم باد
تا رسد دنياي دوم اي مراد ؟
 
510 - در ملكوتت بگو جانا چه هست
ميشود انسان ز كارت مستِ مست
 
511 - در چنين دنيا ملايك حاضرند
هم به دستورت هر آن را ناظرند
 
512 - هست دنياي برزخ هم خيال
فهم آن باشد براي ما محال
 
513 - مي رسد نوبت به دنيايي دگر
چيست آن دنيا خدا ، ما بي خبر؟
 
514 - هست دنيايي كه ازعشق است وراز
وان جبروتَت بود اي جان ساز
 
515 - باد آنجا عالمي از روح ها
عالمُيپُرحسن و ارواح تورا
 
516 - باز ازاين عالم نباشد هيچ فهم
بر جهالت هاي ما كن رحم ،رحم
 
517 - باز هم برگو كه آن لاهوت چيست ؟
تا دعا گوييم و از دل ها گريست
 
518 - نام اعظم هم كه اسماء تو راز
درهمان جايندِوكي گردند باز
 
519 - هست تا لاهوت عشقت بر قرار
مِست مستانيم وهم مست تو يار
 
520 - عارفان را فهم باشد ا ين چنين
تا همان جا آمد آن يار امين
 
521 - آن رسولت را مّحمد(ص) نام باد
شد به معراجش به آن لاهوت و شاد
 
522 - ثاني غيب الغيوب است نام آن
غير آن دنياي ديگر باد هان
 
523 - آن كه گويم هست دنيايي شگرف
نام آن هاهوت باشد شو شگفت
 
524 - ازچنبن دنيا خبر هرگز كه نيست
غيب باشد كس نداند راز چيست؟
 
525 - جز خداوندي كه باشد عشق ما
آن خداوندي كه دارد چون بقا
 
526 - فاش كِي گردد ندانيم آخرش
رمز و رازي باد از آن دلبرش
 
527 - اين سخن بادا ز آن عرفانيان
مردمي زيبا سخن ، زيبا بيان
 
528 - هر كسي در راه عرفان شد ،بگوي
او زّعشاق است و هم در حستجوي
 
529 - جستجو در راهِ حق باشد يقين
تا شناسد راز هايي را بهين
 
530 - عشق ما باشد همان يزدان پاك
در جهان درآسمان هر جاي خاك
 
531 - كن عبادت تا بيابي راه را
راه عرفان ، راه ايمان ، جاه را
 
532 - ابتداء بايد شوي طالب به او
رستگاري را بخواهي هان ز او
 
533 - معرفت را بر گزيني دل به شوق
قلب بايد تا شود روشن ز ذوق
 
534 - حالتي را باد استغنا بجوي
غير چون الله به آن قلبت مجوي
 
535 - يعني استغنا نيازت هيچ نيست
درجهان ازمردماني را كه زيست
 
536 - هم صفاتي را حميده در وجود
جزخدارا نيست عشقش هم كه جود
 
537 - هم قناغت پيشه اي درمال خويش
هم طمع را نيست در كارت چوبيش
 
538 - حس توحيدت بود بسيا ر نيز
جز خدا را كِي تو داري يار نيز
 
539 - اوست يكتا درجهاني را كه هست
ميكند نامش هرآن را مِست مست
 
540 - تكيه بر توحيد داري جِان جان
بر خداوندي كه باشد مهربان
 
541 - هست ايمانت به آن يزدان عشق
دين و ايمان است و اُوبرهان عشق
 
542 - هر كه ايمان داشت دارد آبرو
نزد آن يزدان دانا ، نيكرو
 
543 - با چو ايمان است مي آيد يقين
بر خدا آن يار زيبا ي بهين
 
544 - چون يقين حاصل شود ازعشق يار
ميشوي عاشق تو بر آن كردگار
 
545 - گر كه داري اين صفاتي را به جان
عشق مي آيد به قلبت مهربان
 
546 - عشق دارد مشكلاتي را كه گفت
حافظ آن شيرين زبان اين نگته گفت
 
547 - بايدي از اين صفاتش بگذريد
تا به عشقش ، عشق آن الله رسيد
 
548 - عشق يزدان را اگر داري به جان
ميبرد دل را به عشقش هرزمان
 
549 - اي خوشا آنرا كه عشقش بردل است
از برايش مزد ايزد حاصل است
 
550 - سعي بسياري ببايد «فاتحا»
تا رسي بر عشق پاكش بي نوا
 
551 - بشنو اين دل چو حكايت مي كند بانو زينب سادات سيد ميرزايي
از من و سازم روايت مي كند
 
552 - قلب من راز دلم را باز كن
با نوايش شرحه اي آغاز كن
 
553 - زندگي دور فلك دم مي زند
پس نفس در عشق آدم مي زند
 
554 - بشنو از عشق من اين پير زمان
پير گشتم گرچه هستم نوجوان
 
555 - عشق من اول و آخر ياد حق
در ميان آوايي از فرياد حق
 
556 - با تو آنگه عمر من معنا گرفت
در دلم نوري ز عشقت جا گرفت
 
557 - عشق تو با من چه كرد و كيستم؟
وان من ديگر كي آمد؟ چيستم؟
 
558 - جان گرفتم در ميان مهر تو
سر زدي با هر دمم گل چهر تو
 
559 - بعد از آن قلبم دگر با من نساخت
بي نياز از عشق و از آدم گداخت
 
560 - اين حكايت كه سرورد پيري راز دان جناب آقاي قاسم پير نظر"سليم
هم هويدا كرد اسرار نهان
 
561 - من چه گويم با زبان الكنم
عشق دريا هست ،من قايق تنم
 
562 - ناصح و آگاه كردندم مجاب
فاش گويم رمزوراز عشق ناب
 
563 - ناصحم گفت آنچه ميداني بگو
محض آگاهي بود اين گفتگو
 
564 - در هوايش مي طلب كردم بسي
عشق را پر كرد جام اطلسي
 
565 - پردر آوردم ز بام عارفان
سر كشيدم جنت هفت آسمان
 
566 - بيخود از خود درخصوص سرعشق
مست مست از جستجوي در عشق
 
567 - ذكر انا االله هم لاترجعون
مقصدم انا اليه راجعون
 
568 - تا رسيدم قله اسرار عشق
شد همه اعضاي تن تبدار عشق
 
569 - روبرويم دربگاهي باز شد
دروجودم هلهله آغاز شد
 
570 - من بهوش اما نبودم كالبد
آنچه مي ديدم فقط يك بال بود
 
571 - مي شنيدم ساز عشق از فاضلي
باتو هستم ، دل سپا ار عاقلي
 
572 - عاشقي از عشق ناب آمد پديد
چشم نامحرم مقامش را نديد
 
573 - آسماني باش اگر دريا دلي
ورنه مردابي دچار مشكلي
 
574 - سنبل و بلبل بهم وابسته اند
بوستان عشق را دل بسته اند
 
575 - اشك ابر عشقي ست مي ريزد زمين
گر نبارد عشق ميميرد زمين
 
576 - كاش ميشد عشق را باور كنيم
محرمش باشيم از او ساغركنيم
 
577 - بگذريم از نق نق من هاي خويش
تا نيفتد سر ، به هشت از پاي پيش
 
578 - ما كه خود عشقيم و عاشق زاده ايم
تشنه ي جام الست و باده ايم
 
579 - جان عشق از جود ما نشئات گرفت
چون غزل از طبع ما بيعت گرفت
 
580 - عاشقي كن چون سليم آزاده باش
ورنه در غفلت تو مي ماني، و كاش
 
581 - اين حكايت كرد پيري رازدان جناب آقاي جمشيد ملكي
هم هويدا كرد اسرار جهان
 
582 - تاشوم من آشناي اين جهان
سرنهم با عاشقان دريك ميان
 
583 - سجده هاي عاشقي را سرنهم
عشق اورا در دلم گوهر دهم
 
584 - عشق را با عشق افلاكي بكن
چهره ات را يك كمي خاكي بكن
 
585 - عشق بازان عشق بازي ميكنند
با خداي خود ، سرفرازي ميكنند
 
586 - هست در گوشم صدِاي ني هنوز جناب آقاي اله يار خادميان
نغمه هِاي سِاز پي در پي هنوز
 
587 - اين شكايت ها كه در شور ني است
شعله ي افتاده بر جِان وي است
 
588 - آن حكايت ها كه رِوح مثنوي است
حاِصل عِشق سرا سر معنوي است
 
589 - كم بگو از اين همه درد و فراق
خويش را با شِرط او كن انطباق
 
590 - خود بيايد جا بگيرد در دلت
هم شود دريِاي تو هم ساحلت
 
591 - اينهمه از هجر و از هجران چرا
مي سرا يي بي سر و سامان چرا
 
592 - تابكي باچِشم بسته جستجو
چِشم دل بگشا كه هستت روبرو
 
593 - (عشق اسطرلاب اسرار خداست)
عشق ما از عِشق لا يعقل جداست
 
594 - عشق در بود و نبودت جاري است
هم شرِاب خواب ، هم بيداري است
 
595 - بندگي كن تا شوي از بنده باز
سجده كن تا سر بماند سر فراز
 
596 - بندگي يعني كه تسليم و رضا
عشق يعني خدِمت بي ادعا
 
597 - عاشقي كن زندگي كن چون اياز
تا نيازت را بر آرد بي نياز
 
598 - سوز و ساز ساختن داري بيا
گر دل سر باختن داري بيا
 
599 - در مسِير عشق بودن ساده نيست
هر كسي وِقت خطر آزاده نيست
 
600 - عشق يعني سو ختن پر وانه سان
عشق يعني امتحان در امتحان
 
601 - عشق يعني بودن از جِنس شهيد
عشق يعني جنگ كردن با يزيد
 
602 - سجده ي خون كن كه خون رِنگ خداست
عاشقي در ذات و فر هِنگ خداست
 
603 - عاشقي از حد فزونت مي كند
از فزِاي تن برونت مي كند
 
604 - ( هر چه گويم عشق را شرح و بيان
چون به عشق آيم خجل باشم از آن)
 
605 - عشق خِوي غيرت و مردانگيست
عشق مِشق دفِتر فرزانگيست
 
606 - نقطه را هر گز نگويم هيچ نيست
نقطه ،آغِاز حيِات عا شقيست
 
607 - يك جهان گندم، در اين يكدانه هست
جِان من هر دانه اُيدر دانه است
 
608 - يك جوانه مي شود صد بِاغ عشق
يك شراره مي شود صد دِاغ عشق
 
609 - عشق يعني طِرح نو نِقش نوين
عشق يعني هسته ي سِبز زمين
 
610 - عشق يعني گفتگو بي لفظ و لب
عشق يعني دِرس تو حيد و ادب
 
611 - معجزات عشق را ديدي به روز
اي عمو در شك و تر ديدي هنوز
 
612 - هست گاهي خنده گاهي چِشم تر
گاه سودت مي شود گاهي ضرر
 
613 - يِار وحدت آفرين جز عشق نيست
شرك سِوز نازنين جز عشق نيست
 
614 - رشته ي پيوند ها در دِست اوست
نامه ي سو گند ها پيوِست اوست
 
615 - عشق يعني دلبري دلدا دگي
عشق يعني اوج از افتادگي
 
616 - عشق يعني از خودت منها شدن
گم شدن در لحظه ا ي پيدا شدن
 
617 - باز كن بازار ، بازي تا به كي
ادعاي بي نيازي تا به كي
 
618 - خيره سر با عِشق حق بازي مكن
با نوِاي ساز نا سازي مكن
 
619 - عِشق از جِنس هوس را پاك كن
چشم بگشا لحظه را ادراك كن
 
620 - عشق محصِول كتِاب سحر نيست
در طلسم و وِرد جادو مهر نيست
 
621 - صوِرت عشقي كه از آن دلبر است
صوِرت آيينه ي روشنگر است
 
622 - عشق آمد دفترم آتش گرفت
شِعر شِطح باورم آ تش گرفت
 
623 - عشق بود آن پا كه من را پيش برد
مست بودم او مرا با خويش برد
 
624 - گر چه اول روز طوفاني شدم
صورت و نِقش پريشاني شدم
 
625 - فكر كردم روز مرگ من رسيد
روز عجز ساز و برگ من رسيد
 
626 - خواست ويرانم كند تا نو كند
نور درآن نِقش بي پرتو كند
 
627 - آِتش در زير خاكستر نباش
زنده ي خوابيده در بستر نباش
 
628 - برِسر يك چشمه خوابت كرده اند
تشنه ي جِام حبابت كرده اند
 
629 - گر دمي از خواب بر مي خواستي
مي شنيدي خود صدِاي راستي
 
630 - لحظه اي گر چِشم تو مي گشت باز
سجده مي كردي تو در پِاي نياز
 
631 - گر نسيم عشق بر تو مي و زيد
مي شدي مانِند يارانت شهيد
 
632 - تا نگيري جام از دستِان عشق
بي خبر هستي ز سر مستِان عشق
 
633 - تا تو را باشد خيِال راحتي
كي نمايد رو ، جمِال راحتي
 
634 - تا تو را باغ محبت زرد هست
زندگاني مِثل قِطب سرد هست
 
635 - تا نباشي با خدِاي عشق جور
كي بيابي رخِصت سِبز حضور
 
636 - عشق من اين بار رويم را بگير
شعر هاي بي وضويم را بگير
 
637 - اين حكايت كرد پيري رازدان جناب آقاي علي ميرزايي وش
هم هويدا كرد اسرار نهان
 
638 - آنچنان يكباره حالم شد خراب
با بيان فاضلي گشتم مجاب
 
639 - مانده بودم چون مردد بين راه
عاقبت بر ناصح آوردم پناه
 
640 - راد مرد از عشق آگاهم نمود
شد قلم آنگاه بردفتر فرود
 
641 - يادم آمد سوره ,ن, والقلم
پس نمودم خويش عاري اِزالم
 
642 - با زبان الكنم گشتم بر آن
تا نمايم عشق را قدري بيان
 
643 - هركه دارددر جهان عشقي به سر
روز گارش ميكند با آن بسر
 
644 - آن يكي عشق زن و فرزند ومال
اين دگر عشقش بود حسن وجمال
 
645 - آن يكي عشقش فقط شهرت بود
اين دگر هم تشنه قدرت بود
 
646 - عشق ,جمعي,عشق آب و نان بود
عشق,جمعي, عشق بر جانان بود
 
647 - من ميان عشق جان وعشق نان
عشق ميورزم به يار مهربان
 
648 - مهربان يارم مرا مادر بود
عشق او تاج گران بر سر بود
 
649 - بي گمان جايش به بالاي سر است
مادر است ومادر است ومادراست
 
650 - اين سخن باشد ز بالا بي گمان
هست جنت زير پاي مادران
 
651 - پس چه عشقي هست بالاتر از او
گر تو ميداني از او سر تر بگو
 
652 - گر بگويم مادرم رَابرده ام
رسم عشقش را بجا آورده ام
 
653 - از ,علي,بشنو حقيقت يك كلام
عشق يعني مادر است و والسلام
 
654 - شاعر اي غوغاي شورانگيز عشق جناب آقاي حسن اسدي" شبديز "
اي رها در موج آتش خيز عشق
 
655 - شاعر اي شيوايي آوازها
پرده پرده سوزها در سازها
 
654 - شاعر اي پابند زنجير جنون
اي اسير بستر گرداب خون
 
655 - هم نفس هاي تو خواب آلوده اند
چهره بر سنگ جهالت سوده اند
 
656 - گل، گريبان چاك از غمناكي ات
ابر، غمناك از گريبان چاكي ات
 
657 - تا غزل در سينه ات بيدار شد
آسمان بر شانه ات آوار شد
 
658 - نبض احساس تو را دريافتند
پيله بر انديشه هايت بافتند
 
659 - در سپهر عشق، خنجر كاشتند
بيرق دلواپسي افراشتند
 
660 - مرغ حق از شاخسار آويختند
خون سرخ اش بر سر گل ريختند
 
661 - خوشه چينان صاحب خرمن شدند
زاغ ها خنياگر گلشن شدند
 
662 - شاعر اي آشوب غم انگيخته
خون عصيان در رگ غم ريخته
 
663 - روح من با روح تو همزاد شد
تا گرفتار تو شد آزاد شد
 
664 - حاليا در شهر شب وا مانده ايم
عشق ورزانيم و رسوا مانده ايم
 
665 - بر سر ما سايه ي شهبازهاست
سينه ي ما دفنگاه رازهاست
 
666 - خويش را در خويشتن گم كرده ايم
نعش خود را در كفن گم كرده ايم
 
667 - آه اي فرياد گردونسوز من
سينه ي افلاك را آتش بزن
 
668 - دست افسون، سنگها را رنگ زد
ساغر خورشيد را بر سنگ زد
 
669 - هيچ مهري با سپهرم سر نكرد
مهر ورزيدم كسي باور نكرد
 
670 - كلبه ي عشقم كم از محراب نيست
آب اين محراب جز خوناب نيست
 
671 - گلشرابم عطر ياس و شبنم است
سايبانم چتر احساس و غم است
 
672 - مست مستم آتشين پيمانه ام
سركشم، اسطوره ام، افسانه ام
 
673 - من صداي دادخواه بابكم
شعله ي خشم نگاه بابكم
 
674 - مي پرستم عشق دامنگير را
مست مي بوسم لب شمشير را
 
675 - من گريبانچاكم از شمشير عشق
زنده باد آشوب عالمگير عشق
 
676 - در سكوتم آتش فريادهاست
در خروشم شوكت فرهادهاست
 
677 - كوه شب را مي كنم با تيشه ام
مي كنم با تيشه ي انديشه ام
 
678 - تا در آتشخانه ي شعر و شراب
گل برافشانم به زلف آفتاب
 
679 - مي نويسم چون زّحي لايزال جناب آقاي ابراهيم نصرالهي
اين قلم گويا شود در قيل وقال
 
680 - مي برم بر روي كاغذ دست عشق
تا نويسم من زبالا ، پست عشق
 
681 - عاشقي از عشق او آمد پديد
هم به عشقش اين جهان را آفريد
 
682 - من كه باشم تا زعشقش دم زنم
كوچكم كوچك ترين عاشق منم
 
683 - بي خبر بوديم ونردي باختيم
عاشقي كرده ولي نشناختيم
 
684 - عاشقان را عشق باشد راهرو
گر نداري اين هنر گردش مرو
 
685 - از خدا خواهيم تا عاشق شويم
آن يكَيعذرا وما وامق شويم
 
686 - عشق ميگويد سخن در كوه طور
عشق مي سازد قلم از جنس نور
 
687 - عشق دريايي به رنگ خون نمود
عشق آرد ساحران را در سجود
 
688 - عشق نطق كودكي را باز كرد
باتّبري ، گفتنش آغاز كرد
 
689 - آبروي رفته اي هم باز گشت
زندگي با عشق او آغاز گشت
 
690 - آمد او از عرش بالا سوي يار
عاشقانه خواند در گوش نگار
 
691 - هان بخوان با نام آن يكتاي عشق
آن خداوند جهان آراي عشق
 
692 - هان بگو ،اينك كه قرآن است اين
آيه هاي پاك سبحان است اين
 
693 - اي كه محبوبت تو را بگزيده است
هركه خواهد، دامنت آرد به دست
 
694 - اين حكايت كرد پيري راز دان بانو نسرين سادات غضنفري
هم هويدا كرد اسرار نهان
 
695 - عشق خواهم گفت از سوزي نهان
از قصه شوريده حال بر آن شبان
 
696 - عشق را معشوقه عاشق مي كند
عاشقي خود را شقايق مي كند
 
697 - عاشقان ديوانگان بر محفلند
سربه سر آزادگان بر هر دلند
 
698 - عشق او خود را زمن بيگانه كرد
غير وصلش كي توان چاره كرد
 
699 - گرچه ميگردم زعقلم من جداي
عشق را معذور دار از ما سواي
 
700 - در نزاع عشق عقل افسانه است
جملگي تا شمع يك پروانه است
 
701 - اتشي بر جان زمهرت تا رود
خوي بد مستي زكامت ميرود
 
702 - بيقراري شد به هجرانت زتب
جان فروزي ها كند مستي به شب
 
703 - سيطره روح بلندت خو اند همي
فاتح آن نگاه عاشقانه داند همي
 
704 - احساس خدايم شد اسرارش هويدا
سپهر عاطفه شد سر عشقش مهيا
 
705 - عشق در ذات خداست در من معما
جلوه حق اشناست در من مصفا
 
706 - با صبوري عشق معنا مي شود سركار بانو نازي صالحي "صبور"
سِر آن در دل هويدا مي شود
 
707 - من چه گويم بهتر از گفتار جان
از حكايت ها و اسرار نهان
 
708 - عاشقي از بطن مادر شد پديد
سر آن را از جنين بايد شنيد
 
709 - پس حكايت مي كند آن را چنين
در وجودم هست عشق و آب و طين
 
710 - آفريند خلق را رب مبين
ذره ام در پرده با نام جنين
 
711 - گوهري عريان در اندام صدف
از وجودم غرق در شور و شعف
 
712 - در ميان ظلمت آن پرده ها
موج مي زد نور عشقي در خفا
 
713 - چون تو گويي در بهشتي خفته ام
وقت رفتن آمد و آشفته ام
 
714 - دل بريدن از بهشتم درد داشت
ابتدا حكمي چو حكم طرد داشت
 
715 - عاقبت بر اين جهانم رهنمون
از ميان خون و تاريك اندرون
 
716 - من كه غافل بودم از عشق نهان
الكن از وصف و صفات و نام آن
 
717 - پرورد نه ماهه اي را در شكم
با همه درد و الم با بيش و كم
 
718 - مهر و عشقم در دل مادر نهاد
در تقابل مهر او در دل فتاد
 
719 - يافتم عشق و صفا در سينه اش
در درون سينه بي كينه اش
 
720 - وقت خردي شيره ي جان را نثار
در بزرگي دست گرمش سايه سار
 
721 - من چه گويم از مقام و منزلت
از همه مهر و وفا و مرحمت
 
722 - سر عشق جاوداني مادرست
مبتلاي مهرباني مادرست
 
723 - رب چه زيبا بر دل قرآن نوشت
زير پاي مادران باشد بهشت
 
724 - حال اين دل را ، خدا داند و بس سركار بانو شهين قطبي " شهينا پارسي
رمـز و راز عـــشق ، او خوانـــد نه كـــس
 
725 - راز خلـــقت را كه او تـــقريِـر كـــرد
ايــن مكان ولامــكان تـــحريــر كــــرد
 
726 - او نــظر دارد در اِيــن حول و مـــكان
غــرقــه مي ســازد تو را در اين جهان
 
727 - عـــشق او نوري بــشد بر د يـــدگان
يــا نهان شــد در دل صــاحب دلان
 
728 - عــشق را مــعني به رســو ايــي نــكن
طــرح ـبد مــستي و شــــيدايي نـــكن
 
729 - او كــه سِر عــــشق را در دل نـــــهاد
رونـق معــشوق ، بـــر مــحــمل نـــهاد
 
730 - اين چـنين عـا شـــق شـدن در اين جهــان
ديــده را حــيران كــــند در ، لا مــكا ن
 
731 - رازهــا پنــهان در اَنـــبان خــــــدا
پـــر ده اي حا يل ميــان او و مـــا
 
732 - هــر كه در عشــق و وفـــا غرقــش ـكننـــد
رســم بر گيـــرند و بي رســــمش كننـــد
 
733 - من بـــسان يك قــلم ، در دســـــت دوست
آنــچــه بــردل بـــگــــذرد ، اســرار اوســت
 
734 - با چــنان عِــــشقي ، دنيـــا بنــــگرم
تا تــــوانم ، بر در حــــق بـــــگذرم
 
735 - كل ســِر دل ، از اسرار خــداســت
گر چه مــيداني ، دلـم بي تو رها ســت
 
736 - با سلام و با درودي بي كران جناب آقاي مهدي نجفلو
بر شما دانشوران مهربان
 
737 - عشق را تفسير ديگر كرده ايد
عاشقان را بس غني تر كرده ايد
 
738 - عرشيان را جمله شيدا مي كنيد
راز پنهان را هويدا مي كنيد
 
739 - شعرتان تفسير قران مي كند
انچه قران مي كند ان مي كند
 
740 - روح انسان را جلا ها مي دهد
معني شمس و ضحاها مي دهد
 
741 - اين بداهه كرده ام تقديمتان
صد هزاران مرحبا بر شاعران
 
742 - اي تو درانديشه هاي ميَنوي جناب آقاي ساسان جهانبين
كي كجاانديشه ي ما مي شوي
 
743 - اي ز رگهايم به من نزديكتر
مي نيابم جزتو برمن نيكتر
 
744 - باِخَرد فردوس خودآراستي
كل فردوست برايم خواستي
 
745 - ميكني ماراتودعوت برِخَرد
بيِخَرد كي ناز مارا ميَخَرد
 
746 - فرايمان رابه دلها مي كني
غصه هاازذكرخود وامي كني
 
747 - اي تومزدا اي اهورا اي خدا
ِسرعشقت وا نما يار ربّنا
 
748 - عشق من گرخال لبها ميشود
مختصر خال توپيداميشود
 
749 - دست من برگردني گرميفتد
روح من پرسوي كوَيت ميكشد
 
750 - دل اگربر دامني گير ميكند
نقش اوعشق توتفسيرميكند
 
751 - دلبرم گرميشود خاتون چين
باهمان دلبررسم عين اليقين
 
752 - دل اگردركاروان دلبراست
ذكرلبهايم كه االله، اكبر است
 
753 - غنچه لبهاي دلبر بيش ازاين
ميَبرد ما را به ليل المتقين
 
754 - چشم من گرميرود دنبال يار
ميكند ديدارحق رابيشمار
 
755 - ياد آن افتم چه كس پرورده اش
هرنظرچون ميكنم برچهره اش
 
756 - دست خودچون ميكشم بردست دوست
يادم آيد دست اوبيشتر نكوست
 
757 - اي توابراهيم واسماعيل من
از زبانت جان من گويم سخن
 
758 - گرسخن بااوكليم االله بگفت
درد دلها ميكنم من درنهفت
 
759 - چون سخن ازدل برآيد بيگمان
ميرود زانسوي مرز لا مكان
 
760 - اي كه هستي آذِر آذرُگشي
آذر از ما ميُزدايدناخوشي
 
761 - رشته البرز تا كوه حرا
طورسينا جلوه اي ازكبريا
 
762 - هرسهُكه سيمرغ آنجامي غنود
دست يزدان پشت اين سيمرغ بود
 
763 - اي كه پندارم نكو آموختي
پس چرااكنون دهانم دوختي
 
764 - ترس دارمِسر عشقت واكنم
زاهدان را اندكي رسواكنم
 
765 - پا اگردر دام نا اهلان شود
ديده ام گريان ولب بريان شود
 
766 - تـا جهـان را ايزد آوردش پديـد جناب آقاي مهدي محمود جانلو
جاودان جادوِي عشقش بركشيد
 
767 - ساِز كوِك مستياش پيوسته كرد
تا ابد جان را به جامش بسته كرد
 
768 - روز و شب جام جهان درجوش بود
عاشقـان را قبلـه گاه آغـوش بـود
 
769 - ني ز خاك و ني ز آتش آفريد
آدمي از عشق حق آمد پديـد
 
770 - كي بهجز عشق در مقاِمسجده بود
آدمي بـي عشـق خاكي مرده بود
 
771 - سر عشقي اينچنين را بي گمان جناب آقاي مجيد مصطفوي (ماجد)
عاشقي بايد كه گويد راز آن !
 
772 - من چه گويم ؟ قاصرم از راز عشق
از همه اسرار و از آغاز عشق
 
773 - عاشقي باشد مرام عاشقان
من چه گويم از همه اسرار آن؟
 
774 - ليك ميدانم كه عاشق بي نياز
باشد از هر خودپرستي در نماز
 
775 - "ناصح"ي بايدكه "آگاه"ي دهد
"فاتح"ي "ماجد" كه همراهي دهد
 
776 - گوهر كمياب اين دنيا ست ؛ عشق سركار بانو فاطمه اكرمي
هديه ي الله ، بر دل هاست ؛ عشق
 
777 - با وضو ، اين قصه را ، بايد.. نوشت
چون خداوند اين گِل زيبا، سرشت
 
778 - روشني بخش تمام لحظه هاست
عشق، چون، آيينهء روي خداست
 
779 - هركه ، عاشق هست ؛ برپروردگار
عشق او ، جاويد ماند ؛ و ياد گار
 
780 - عشق ، دل را ، برده ؛ و ديوانه كرد
شور شيرين،بيستون،افسانه كرد
 
781 - سجدهء عشق تو را ؛ من، زنده ام
با لب خندان ، ز عشق ، آكنده ام
 
782 - عشق ، اكسير حيات آدمي است
گرچه هستِ آدمي،تنها ، دميست
 
783 - هرچه ، مي گويم ؛ از اين زيبا كلام
نيستم آ ما د ه ؛ گويم : و السلام
 
784 - 'عشق ، قلابيست ؛ از شست خداي
تا قيامت ، عشق را ، او نا خداي
 
785 - عشق،صهباييست سرخ وتلخوش
يك دل آيينه اي ؛ و هيچ ! خش
 
786 - اين حكايت هاي پير رازدان سركار بانو مهناز محمودي
نقل مجلس گشته و ورد زبان
 
787 - او گواهي داد بر برنايي اش
شرحه شرحه از دل و دانايي اش
 
788 - ذره پرور بود هركس عشق را
پروريد اندر دلش چون كيميا
 
789 - شبنم از معناي عشق ،آيينه شد
ورنه كي شبنم به چشمي ديده شد؟!
 
790 - عشق را پروانه سان ما ديده ايم
دركنار شمع ، يك جا ديده ايم
 
791 - كوه ،آتش دارد از بي تابي اش
ماه هم از آن شب مهتابي اش
 
792 - ولوله افتاد در رگ هاي جان
عشق ،خوني گشت در باطن ،عيان
 
793 - گشت انسان ،غوطه ور در اين فضا
عاشقي ،روح است جان را ازقضا
 
794 - بي سروپا مي دود در اين كوير
مي كند با ميل ،خود راچون اسير
 
795 - عشق را لاجرعه بايد سركشيد
ازجنون عشق ،انسان آرميد
 
796 - مي كند مجنون ولي ليلي وش است
گاه در تاريكي و گه مهوش است
 
797 - اشك ، يار و همره عشاق مست
باده مي نوشاند از شرب الست
 
798 - جامع اضداد مي باشد ولي
از وجود ربنا شد منجلي
 
799 - سوزش خورشيد ازعشق خداست
آتشي دارد كه از غيرش جداست
 
800 - مي توان هركوي وبرزن جار زد
مرد بايد تا كه در اين كار زد
 
801 - عشق از هفتادو دوملت رهاست
عشق ،يك ملت درآيين بقاست
 
802 - هركه خود را عشق ، معنا مي كند
ساده ، مردم راتماشامي كند
 
803 - يك حكايت گويمت اين بار من جناب آقاي هيرش حسيني
از غم عشقت شدم بيمار من
 
804 - گفتن حرف دلم دشوار بود
بي گمان حرف دل از اسرار بود
 
805 - دست آخر راز دل شد برملا
مثنوي ها داد خاطر را صلا
 
806 - گفته را گفتم وليكن از قرار
دير جنبيدم به حال قلب زار
 
807 - شهسوار عشق بودم روز و شب
ز آتش اين عشق،من در سوز و تب
 
808 - تيشه بر غم ميزدم فرهاد وار
ياد شيريِن تو نخلي پر ز بار!
 
809 - آفتي در جان من غوغا نمود
راِز در دل مانده را رسوا نمود
 
810 - بخت شورانگير ما در خون نشست
عاقبت بغِض دل مجنون شكست
 
811 - “ميزدم بر طبل ناهنجار جار”
عشق ليلا گشته بر جانم سوار
 
812 - يك شبي آمد به نزدم آن نگار
گفت: قربان نگاهت جان نثار!
 
813 - درد عشق است و مرا تدبير نيست
جز تو در ذهنم دگر تصوير نيست
 
814 - ليلي ات آمد به كويت اي عزيز
مست گرديده ز بويت اي عزيز
 
815 - گر سر پيمان نباشم بر قرار
ننگ و نفرينت مرا باشد هزار
 
816 - خواهم از جان تو گردد دفع شر
مي شوم صهبا اگر باشي سحر
 
817 - مات عشقت گشتم و افتاده ات
”سّر عشقـ“ـت گو بر اين دلداده ات
 
818 - گفتمش:در عشق باشد صد خطر
رهرِو اين راه را بايد جگر!
 
819 - غم در اين ره هست جانا،بي كران!
شادماني هم در آن رودي روان
 
820 - رهنماي راه عشقي گر به جان
در ره آن نغمه از جانت بخوان
 
821 - باغ دل را هم چراغاني نما
خار و خس بر چين و بستاني نما
 
822 - با شراب لعل تو دل سرخوش است
از نفس هاي تو جانم بي هش است
 
823 - رو كنم بر قبله گاه ايزدي،
شكر يارب، نغمه در شعرم زدي!
 
824 - ”هيرشا“،در عشق باشي شادمان
از خطرهايش تو باشي در امان
 
825 - اين حكايت كرد پير راز دان سركار خانم راشين فروزان مهر
هم هويدا كرد اسرار نهان
 
826 - آسمان در خاك ، پاي دانه ها
شمع ها در رقص با پروانه ها
 
827 - زايش رنگين كمان از پيله گي
مرزهاي سادگي ، پيچيدگي
 
828 - در شكفتن هاي سرخ ياس ها
زخم صدها ساله بر احساس ها
 
829 - ساكت اما از درون فريادها
قصه هايي سالها در ياد ها
 
830 - عمق اندوهي است در صدها لباس
خارج از اندازه هاي هر قياس
 
831 - ناله هاي تيشه برسختي سنگ
نقش شيرين بر دلي خونابه رنگ
 
832 - آه صدها آينه از آرزو
ژاله هاي رو ي گل ؛ گل روي مو
 
833 - شوق باريدن به روي گونه ها
نقطه اي در مركز گردونه ها
 
834 - آدمي ليلا و مجنون خودش
عشق راحق ديد ، در خون خودش(حضرت ثاراالله)
 
835 - عشق يعني بيد بي مجنون نباش
سايه بان مهر بر همسايه باش
 
836 - او كه ليلا بوده مجنوش كجاست؟
بيستون غرق غم فرهادهاست
 
837 - هر كدام از ديد خود معنا شديم
پاي هر منظر، به حق ا مضا شديم
 
838 - بس حكايتها شنيديم از فراغ
باطنش را گير از ظاهر سراغ
 
839 - در مسير عاشقي گم گشته ايم
تا اسير حرف مردم گشته ايم
 
840 - همچو زنجيري كه در هم بافتيم
عذرهارا گردنش انداختيم
 
841 - عين و شين و قاف را باور كنيم
اين دعا را روز و شب از بر كنيم
 
842 - قطره هاي عشق را باران شويم
قدر يك شبنم ؛ نمي از آن شويم
 
843 - سر به راهش ، دل به دريا ميزنيم
آستين از بندگي بالا زنيم
 
844 - عين و شين و قاف را پيوست كن
جلوه اي از ذات حق را هست كن
 
845 - بي خبر بوديم و شايد هم هنوز
بي خبر باشيم از عمق رموز
 
846 - شاعر اي حال و هوايت پر زشور
بر فروزان دفترت ، پاشيده نور
 
847 - چيده اي خوش خوشه ي خورشيد را
عشق را ، اين بوسه ي خورشيد را
 
848 - دل كه اسرارش همه باشدعيان سركار خانم فرشته محمودي
رازهاي سينه گردد پس بيان
 
849 - گفت اين دل اي خدا پروانه گشت
يك زمان مستانه وديوانه گشت
 
850 - مي دويد اوسوي جانان باشتاب
يك شبي راپابرهنه ماهتاب
 
851 - چنگ برگيسو زد وبيداد كرد
درسكوت شب چنان فرياد كرد
 
852 - هرستاره تاصدايش راشنيد
پس شتابان سوي مهتابش دويد
 
853 - ماه زيبا عاشق شب گشته بود
اينچنين حيران وهم سرگشته بود
 
854 - تاسپيده نور رابرشب فشاند
چشم ماهش يك زمان بسته نماند
 
855 - هر ستاره عشق رانجواكند
دردل زيباي شب غوغا كند
 
856 - مي درخشد هرشبي بانورماه
چشمك صدها ستاره تاپگاه
 
857 - عشق ماه وغشق شب بس ديدنيست
ماه عريان دردل شب چيدنيست
 
858 - عشق را درچهر ه ي ماهي ببين
درسياهي همچنان دُرّ و نگين
 
859 - ماه رابيني دروِن حوِض آب؟!
باخياِل ماِه زيبايت بخواب!!
 
860 - عشق يعني دادن دل دست يار جناب آقاي مهدي سيّد حسيني (بنده)
با نگاهي نو ، به چشمان خمار
 
861 - بوسه بر لبهاي آذرگون دوست
عشق يعني مهرباني با نگار
 
862 - عشق جز دل دادن بر يار نيست
هر كسي دلداده باشد زار نيست
 
863 - بين دلهائي كه عاشق مي شوند
صحبت از بي مهري و پيكار نيست
 
864 - عاشق پيمان شكن در روزگار
آنكه هر دم مي شود ناسازگار
 
865 - با پريشان حالي و افسردگي
راه كي يابد بسوي كردگار
 
866 - عشق زيبايي و مهر و گوهر است جناب آقاي ياسر شفيعي
عشق را كيهان ميانه جوهر است
 
867 - عشق را چون صانعي دادار داشت
در ميانش ، مرهم و اسرار كاشت
 
868 - زاهد و گبر است در پندارِ عشق
كور و بينا ، بوده در ديدارِ عشق
 
869 - پير و برنا چون به اين نعمت رسند
امن و ايمن مي شوند از هر گزند
 
870 - چيست عشق و اين چگونه ساز شد
حّس ِ نامرئي.. ، كه در دل باز شد
 
871 - رّب ِ تدبيري ، كه اين كيهان كرد
ساخت عشق و وسعتش پنهان كرد
 
872 - نيك دانسته كه بي احساس و شور
زندگي ميداد از كف ...، پيل و مور
 
873 - امر و فرمان است و مافوق الحضور
قطب ِ جذب و چشمه ي افشان ِ نور
 
874 - عشق ، آن بود آتشي ، در كوه ِ طور
بُعد بي پايان و بي حد ، در شعور
 
875 - عشق نوح و كشتي اش را راه بُرد
عشق ، يوسف را ، درون ِ چاه بُرد
 
876 - جلوه ي زيبايي و اعجاز از اوست
عشق ،مخلوق ِ خداي ِ به ز ِ دوست
 
877 - عشق سلطان است بر صاحب خِرد
كين خِرد بي عشق ره كي مي بَرَد
 
878 - جمله معنا نيست ،جان و زندگيست
كامِ عالم ، بي حضورش تشنگيست
 
879 - حلقه ي زنجير ِ عالم ، يا كه بيش
كائنات اين عشق ره ميبُرده پيش
 
880 - ماوراي ِ، باور و ادراك و هوش
اين رنين ِ دلنواز ي جان و گوش
 
881 - پير و برنا در ترازويش يكيست
عشق ، تنها عامل همبستگيست
 
882 - آفرين بر آنكه اين سرلوحه كرد
مرده آن از لوحه روزي توبه كرد
 
883 - گفته بسيار است و اما اين سوال
عشق را تفسير كردن ، اين محال
 
884 - ''اين حكايت كرد پيري راز دان سركار بانو بدرالسادات طبيب
هم هويدا كرد اسرار نهان''
 
885 - عشق را از پير پرسيدند چيست
گفت رازش بهر عاشق منجلي ست
 
886 - عشق يعني سوختن يا ساختن
جان خود را در عذاب انداختن
 
887 - عشق يعني مثل عاشق پر زدن
شعله هاي درد بر پيكر زدن
 
888 - عشق يعني در حرا تنها شدن
لحظه هايي با خدا تنها شدن
 
889 - زن نگهدار حريم همسر است
عشق يعني مادري پشت در است
 
890 - عشق يعني فرق خونين علي
تا عدالت را كند بر ما جلي
 
891 - عشق يعني يار مولا ماه بود
ناله هاي هر شبش در چاه بود
 
892 - با حسن مي گفت درد خويش را
ديد تنهايي مرد خويش را
 
893 - ابن صفدر ابن حيدر ابن شير
درد دل مي كرد با ماه منير
 
894 - دست مولا را به عباسش سپرد
شام آخر را به دست خود نبرد
 
895 - عشق يعني خود،امام مجتبي
نور چشم مصطفي و مرتضي
 
896 - عشق يعني مردي و آزادگي
تير خوردن لحظه ي جان دادگي
 
897 - سر جدا از باقي پيكر شدن
مثنوي عشق را از بر شدن
 
898 - بين هفتاد و دو سر حيران شدن
نور چشم عالم امكان شدن
 
899 - بر سرير نيزه ها قائل شدن
آيه ها بر نيزه ها نازل شدن
 
900 - مكر بوسفيان ميان كربلا
آيه ي قرآن بروي نيزه ها
 
901 - عشق يعني اشك سجاد از فراق
عشق يعني سوز درد و سوز داغ
 
902 - عشق جنس دردهاي زينب است
رزمهاي مردهاي زينب است
 
903 - عشق يعني مرهمي از جنس درد
آنچه دشمن با تن شش ماهه كرد
 
904 - عشق يعني چارده مظلوم گرد
آبرو از ظالم تاريخ برد
 
905 - آنچه را بايد در اين دفتر ستود
عشق بود و عشق بود و عشق بود
 
906 - چونكه دل در بند او شد مبتلا" جناب آقاي غلامحسن جعفرزاده پيرموسايي
آدمي شد مبتلاي صد بلا"
 
907 - من قلم را پيچ و تابش داده ام
جوهري از عشق نابش داده ام
 
908 - راز خلقت هوش برد از هر سري
سٌِر كيهان ، حورو انسان وَپري
 
909 - جسم انسان را خدا ازِگل سرشت
هر فرشته مشق سجده مي نوشت
 
910 - شب اگر با خود سياهي را نداشت
ماه و اختر ، بس شگفتي ها نداشت
 
911 - ذات شيطان رجيم بيمار شد
از سرشت آدمي بيزار شد
 
912 - سركشي را چاره اي بر كار كرد
صبِح انسان را چو شام تار كرد
 
913 - جلد انسان پيله ي شيطاني اش
حيله شد انديشه ي پنهاني اش
 
914 - نفِس انسان بر هوس را چيره شد
سيب ناداني به كامش چيده شد
 
915 - رانده شد انسان چو از باغَبرين
سرنوشت آمد به دستان زمين
 
916 - زندگي ره توشه شد در اين سفر
جٌنت و هفت آسمان ، در پشت در
 
917 - آدمي در خلقت از اسرار شد
اين جهان از دانشش سرشار شد
 
918 - ماه و خورشيد و فلك را دست يافت
آنچه را بود و نبود و هست يافت
 
919 - عشق انسان تا خداوندش پريد
عشق از خالق به مخلوقش رسيد
 
920 - با خودش گفت آن خداي عالمين
چون تبارك باشد احسن خالقين
 
921 - اين حقيقت عاقبت شد آشكار
جز خداوندي نماند ماندگار
 
922 - تاكه دل در بند او شد مبتلا سركار بانو زهرا امروزيان
آدمي شد مبتلاي صد بلا
 
923 - سِّرخلقت را به عشقي سازكرد
تاكه اسرارش به دفتر باز كرد
 
924 - عاشقي بنياِن هستي بود وبس
ذاِت هستي اوپرستي بود و بس
 
925 - عشق حق از هرنفس شور آفريد
مستي از دامان شب نور آفريد
 
926 - چون كه هستي از نهادش جان گرفت
آدمي از ذاِت حق فرمان گرفت
 
927 - خلقت از انسان كه تا شد آشكار
جلوه اش در اين جهان شد ماندگار
 
928 - گفت ملائك ! سجده بر انسان كنيد
ُمهِر باطل بر دِل شيطان كنيد
 
929 - تا كه شيطان آتشي بر ديده كرد
آدمي را كينه اش رنجيده كرد
 
930 - ميوه ي ممنوعه بر جامش نشاند
اين ستم او را چه ناكامش نشاند
 
931 - ره سپرد از ماورا ، از آنَبرين
سوي خاكي ،سرزميني كمترين
 
932 - چون بشرشدجايگاهش درزمين
شد مسلط بر تماِم سرزمين
 
933 - تا كه الطافِ خدا ر ا ديده ام
نوِر ايمان را به جان بخشيده ام
 
934 - من به نامش عقل و هوشم باختم
قصه ها از عاشقي ها ساختم
 
935 - عشق با بوسه به جانم ريشه كرد
وصف اعجازش هزار انديشه كرد
 
936 - دل به عشقش داده ام من ،بي ريا
دور از تزوير و رنگ و يا جفا
 
937 - عالمي ازعشق حق بي تاب شد
شوِق ديدارش چه عالمتاب شد
 
938 - با تو بايد تا شكوفايي رسيد
شدگلستان تا بهاران پر كشيد
 
939 - هرنمارم لحظه ي ديدار تو
عشق من آيينه ي كرداِر تو
 
940 - بي تو با خورشيد هم بيگانه ام
باتو در هفت آسمان شد خانه ام
 
941 - اي خوش آن عشقي كه جانانش تويي
سٌِر هر آغاز و پايانش تويي
 
942 - عشق معبود در دل بنده , هويدا مي شود سركار بانو فرزانه نصيري
سِرّاين عشق با چه بيتي گو, كه معنا مي شود
 
943 - چون حكايت كرد پيري رازدان جناب آقاي علي اكبري ايرنجي(پاييز)
راز عشق آسماني هم بدان
 
944 - از ازل چون كبريا عشق آفريد
عشقهايي در زمين آمد پديد
 
945 - عشق مجنون عشق ليلي عشق ناب
عشق هايي در زمان دل شباب
 
946 - عشق هايي كه به فرجامي نشد
چون شرابي كه به هر جامي نشد
 
947 - آن دمي در سينه ها دل شد پديد
حضرت عشق از خودش عشق آفريد
 
948 - عشق ها مختص يك آئين نشد
عشق ها هرگز به رسم دين نشد
 
949 - ارمني شد عاشق دختي مسيح
شايد آن دم اين عمل بودي قبيح
 
950 - دختر شاهي گدا را شد طلب
برده اي هم دل سپرد اندر حلب
 
951 - در دل بي عشق چون رقصي نشد
ليك در كار خدا نقصي نشد
 
952 - چون نسيمي عشق هر جا مي وزيد
عاشقان دلكشي مي آفريد
 
953 - شاه رومي هم نگاري پروريد
فصل وصل اين پري رو هم رسيد
 
954 - عاشقانش صف به صف دل باختند
از براي او غزلها ساختند
 
955 - جملگي دنبال قدرت آمدند
بر دل بانو وليكن نآمدند
 
956 - او كه دختي پاك و زيبا روي بود
دائما عيسي و مريم مي ستود
 
957 - معنويت در وجودش شعله ور
حوريان هم زير پايش خيره سر
 
958 - چون ز جور روميان بيزار بود
دائما با خون دلان هميار بود
 
959 - از نگاه هرزه بينان آه داشت
عشق نابي در وجودش مي نگاشت
 
960 - شاه رومي ليك همچون او نبود
با خيال و حس او هم خو نبود
 
961 - داد فرمان سر كند چون باده اش
شوهرش گردد برادرزاده اش
 
962 - چون (مليكا) چاره اي ديگر نداشت
مهر آري بر دل شاهش گذاشت
 
963 - داد فرمان كاخ را آراستند
چون گلي مشاطه ها پيراستند
 
964 - چلچراغ آويختندش كاخ را
گل بيافشاندند هر جا پا به پا
 
965 - پر شد از مي مجمع هر ساغري
هر كسي هم هديه اي مي آوري
 
966 - چون خدا اورا جواهر آفريد
كوهي از در و طلا آمد پديد
 
967 - سيصد و اندي ز رهبان آمدند
هفتصد و اندي هم از خان آمدند
 
968 - شد هزاران از سران و آمران
از وزير و مالك و صاحبقران
 
969 - شاه چون رخصت به حضاران نمود
جمع حضاران بيوفتادند سجود
 
970 - زنگ ناقوس از كليسا داد زد
از غم خونين دلش فرياد زد
 
971 - خواست رهبان رسم دينداري كند
صيغهء عقدي همي جاري كند
 
972 - چون گشود انجيل خواند خطبه را
اتفاقي اوفتاد از ماورا
 
973 - زلزله آمد و كاخ از هم نشست
تخت بخت شاهزاده در شكست
 
974 - شاد شد قلب (مليكا) از قضا
مجلس عقد و عروسي شد عزا
 
975 - امپراطور از غمي پر شد دلش
غرق ماتم گشت شور منزلش
 
976 - داد فرمان تا كه اين غم سر شود
رخت دامادي تن ديگر شود
 
977 - چون برادرزادهء كوچك شنيد
خود ميان غرق شور و عشق ديد
 
978 - روز موعودي دوباره سر رسيد
باز بانو آهي از باور كشيد
 
979 - مثل سابق تا كه رهبان ساز كرد
خطبه را بار دگر آغاز كرد
 
980 - آسمان لرزيد و باران شد به پا
زلزله آمد زمين شد جابه جا
 
981 - تخت بخت ديگري هم در شكست
باز بانو روي بخت خود نشست
 
982 - كشور روم از غمي پر شد دلش
امپراطوري خجل شد محفلش
 
983 - قلب بانو هم به ماتم جاي داد
از دلش سوز غمي ايواي داد
 
984 - چون همه عمرش به غم در خانه زيست
در ميان خلوتش پر خون گريست
 
985 - با خدا راز و نيازي تازه كرد
عشق را معني بي اندازه كرد
 
986 - چشم بر هم زد و خوابش در گرفت
ماجراي عاشقي از سر گرفت
 
987 - ديد جدش را كه با عيسي نشست
نوح و آدم يوسف و موسي نشست
 
988 - مجلسي شد پر ز پيغام آوران
از پيمبر زاده گان­ نام آوران
 
989 - با سكوتي گرم مجلس رام شد
قلب بانو هم ز عشق آرام شد
 
990 - ناگهان نوري سراسر بر گرفت
عشق با هم كيش خود بستر گرفت
 
991 - چون همه دست ارادت مي زدند
جملگي بر سجدهء عشق آمدند
 
992 - خاتم پيغمبران آمد جلو
پشت او سلطان جان آمد جلو
 
993 - پشت هم جمع امامان آمدند
خسروان شهر خوبان آمدند
 
994 - يك طرف هم بانواني با نقاب
آمدند اما چو نور آفتاب
 
995 - رو به عيسي كرد خاتم گفت اخا
افتخاري ميدهم اينك تو را
 
996 - از پي گلهاي خوشبو آمدم
خواستگار دخت نيكو آمدم
 
997 - آنكه (نرجس) ميدهم او را لقب
عسگري را گشته امشب منتخب
 
998 - او عروس شهر من بايد شود
مادر شاه زمن بايد شود
 
999 - چون خدا دستور وصل آورده است
عشق او را بر زمين گسترده است
 
1000 - عسگري چون شد همان شب شاه او
او هم آري گشت خواطر خواه او
 
1001 - زد سپيده ناگهان بيدار شد
شب به رويايش انيس و يار شد
 
1002 - او همان شب عاشقانه دل سپرد
عاشقانه عارفانه دل سپرد
 
1003 - گشت دنيا بر دو چشمش تنگ تنگ
در خيالش پروريد عشقي قشنگ
 
1004 - خواب خود اما به كس روشن نكرد
بيش از اين اغيار را دشمن نكرد
 
1005 - آن بهار لاله گون شد زرد رنگ
پاره شد از خون عشقش صد شرنگ
 
1006 - نو به نو از عاشقي پر درد شد
چون ستاره سوسه زد شبگرد شد
 
1007 - هر شب او با فكر دلبر ناله كرد
اشك چشمانش به نرگس ژاله كرد
 
1008 - چون پدر او را چو كوه درد ديد
بسترش آمد و تيمارش كشيد
 
1009 - گفت جانم آرزويت باز گو
هر چه ميخواهي دهم آن را بگو
 
1010 - گفت بانو لطف بي اندازه كن
بر اسيران التفاتي تازه كن
 
1011 - آن مسلمانان به رخسارم ببخش
بر همين احوال بيمارم ببخش
 
1012 - تا خدا راضي شود از كارمان
از سخاوتمندي و كردارمان
 
1013 - شاه­دختر را پذيرفت هر چه گفت
گونه هاي دختر از شادي شكفت
 
1014 - نو به نو حال نزارش خوب شد
عاشقي شوريده و محجوب شد
 
1015 - در دلش اما شرر مي پروريد
گوئيا اولاد زر ميپروريد
 
1016 - يك شبي خوابيد و رويايش بديد
خوابي از پيوند نيكو و اميد
 
1017 - ديد چون حوري كوثر آمده
حضرت زهراي اطهر آمده
 
1018 - عسگري را پشت سر دارد ولي
نرجس خاتون بگفتا يا علي
 
1019 - يا علي گفتا و عشق آغاز شد
غنچه هاي وصل ياران باز شد
 
1020 - آن دم آن خاتون مسلمان شد بلي
گفت باري يا علي و يا علي
 
1021 - روز بعد از خواب نازش سر كشيد
دل به ديدار نگارش پر كشيد
 
1022 - رخت كهنه بر تنش آويز كرد
جانش از عشق حسن لبريز كرد
 
1023 - شد سوار قايقي پر از اسير
قايقي كه سامرا دارد مسير
 
1024 - از كنيزان و اسيران پر شده
مردم شامات و ايران پر شده
 
1025 - برده ها دارد ميان سيل غم
برده اي هم عاشق و شيدا و رم
 
1026 - آن طرف در سامرا وحي آمده
بر دل شاه ولا وحي آمده
 
1027 - حضرت هادي عيان از ماجراست
ناگهان بشر ابن سلمان را بخواست(بشير ابن سلمان)
 
1028 - گفت اي يار امين من بيا
اي تو خدمتكار دين من بيا
 
1029 - نامه اي با خط رومي او نوشت
مهر زد آن را به رخسارش سرشت
 
1030 - كيسه اي هم اشرفي پر كرده بود
نغمه اي بر شور و حالش ميسرود
 
1031 - گفت گير اين توشه را تعجيل كن
كار دشوار مرا تسهيل كن
 
1032 - برده اي اينك در اغما مانده است
گوشه اي تنهاي تنها مانده است
 
1033 - منتظر مانده رسد پيغام يار
عاشق است و بيقرار و بيقرار
 
1034 - چشمهايش رنگ دريا دارد او
قصد غمخواري والا دارد او
 
1035 - عطر نابي گرد او پيچيده است
او نديده عشق ما را ديده است
 
1036 - ناله دارد بر لب خشكيده اش
ژاله دارد در ميان ديده اش
 
1037 - زود رو او را بخر از بيكسي
ز گزند دشمن و دلواپسي
 
1038 - چون رسيد آن پيك دلبر سوي او
بر مشامش خورد عطر و بوي او
 
1039 - نامه را داد و حكايت تازه كرد
احترام و لطف بي اندازه كرد
 
1040 - خسته برميگشت چون از يك جهاد
نامه را بوسيد و بر چشمش نهاد
 
1041 - گفت يارب پيك دلبر آمده
روزگارم بس كه بهتر آمده
 
1042 - دردهايم تا كه كوه قاف شد
آسمان آرزويم صاف شد
 
1043 - قاصد آمد با فروشنده به حرف
چون كه ميدانست او رازي شگرف
 
1044 - زود خلق عاطفه تحكيم كرد
كيسه هاي زر به او تقديم كرد
 
1045 - زر بداد و در نورافشان خريد
آفتاب روشن و تابان خريد
 
1046 - سامرا را چلچراغ آويختند
سر به سر گلهاي خوشبو ريختند
 
1047 - عسگري داماد شد نرجس عروس
اي دل اين پيوند زيبا را ببوس
 
1048 - عشق از رم تا به ملك شام شد
عاشقان همواره درد آشام شد
 
1049 - دولت عشق زمان آغاز شد
سر عشق ديگري هم باز شد...
 
1050 - عشق يعني كه نهان در خويش باش سركار بانو مريم مظاهري
عشق يعني مست دور انديش باش
 
1051 - عشق يعني كه خدا را بنده باش
گريه شو اما سراسر خنده باش
 
1052 - سربه سر با خد وخال دوست باش
هر زمان مطلوب حال دوست باش
 
1053 - با نداي عاشقي دلگرم شو
هر زمان از عشق گوي و نرم شو
 
1054 - عشق وقتي مي رسد دلشاد باش
از غم درد جهان آزاد باش
 
1055 - با نگاه مهرباني مست شو
نيستي بگذار با او هست شو
 
1056 - هستي دنيا به عشق روي اوست
عاشقي در سايه ابروي اوست
 
1057 - او كه مي آيد جهاني ديگر است
عشق خود در شهر ما پيغمبر است
 
1056 - بر لب عاشق غير از دوست نيست
عشق جان است عشق جان و پوست نيست
 
1057 - در مسير تند باد آرزوست
هر كه بي عشق است او بي آبروست
 
1058 - آبرو در جام جان عاشق است
چون بلور عشق عاشق صادق است
 
1059 - مستي خم تا شب ساغر نكوست
در صراط عاشقي باور نكوست
 
1060 - عشق وقتي مي رسد پرهيز نيست
غارت عشاق چون چنگيز نيست
 
1061 - لشكر عشاق در برجان مي زند
بي حيايي ها به ايمان مي زند
 
1062 - هر كسي جام مقدس مي زند
بي حيايي را فقط پس مي زند
 
1063 - هر كسي با عشق خود محشور شد
از ريا و رنگ دنيا دور شد
 
1064 - دور بايد شد از اين دنياي پست
چون وراي بودني ها دوست هست
 
1065 - دوست باشد در شب دلها عجيين
دوست باشد عشق چون ماء المعين
 
1066 - آب خضر جاودان در عاشقي است
ياد يار مهربان در عاشقي است
 
1067 - هر كه عاشق مي شود مجنون شود
چشم ليلا ديده و دلخون شود
 
1068 - هر كه عاشق مي شودجان ميدهد
در مسير عشق فرمان ميدهد
 
1069 - عشق وقتي مي رسد ليلا شوي
بوده مجنون هر كجا پيدا شوي
 
1070 - بوده مجنون هر كجا رسوا شوي
بوي مجنون بشنوي ليلا شوي
 
1071 - بوي عذرا بشنوي عاشق شوي
سحر جادو بشنوي وامق شوي
 
1072 - عشق دنياي عجيب زندگي است
عشق خود مفهوم سيب زندگي است
 
1073 - عشق چون گندم به آدم مي زند
هر كه عاشق نيست او دم مي زند
 
1074 - هر كه عاشق نيست باشد در هوس
چون هوس باشد سراسر چون قفس
 
1075 - نگذريم از عشق يكدم بي وضو
اي دل ديوانه از عشقت بگو
 
1076 - از صليب و خلوت زّنار ها
اعتراف مستي و اقرارها
 
1077 - درد عشق در بدون علت است
هر كه بي عشق است او در ذلت است
 
1078 - هر كه بي عشق است چون ديوارهاست
هر كه بي عشق است در پندار هاست
 
1079 - عاشقي در عالم حق اليقين
عاشقي يعني كه عاشق شو همين
 
1080 - عاشقي خورشيد خاورهاست دوست
عاشقي آغاز باورهاست دوست
 
1081 - عشق سرتاسر فقط لبخند اوست
دوستش دارد هرآنكس بوده دوست
 
1082 - بي محابا مست و سركش مي شود
برف اسفند است و آتش مي شود
 
1083 - زندگي منشور شور عشق اوست
عالم عاشق به نور عشق اوست
 
1084 - خواب شيرين عالم پرهيز نيست
برحذر هر كس كنون پرويز نيست
 
1085 - در ميان گريه هر كس شاد نيست
تيشه دارد هر كسي فرهاد نيست
 
1086 - شهر بايد با خبر گردد به عشق
ديده ها هر لحظه تر گردد به عشق
 
1087 - ديده تر آه پرسوز غم است
روزه ي خاموش درد مريم است
 
1088 - روزه خاموش يعني راستم
عشق باشد تا ابد درخواستم
 
1089 - اي فداي عشق جمله جان مان
اي فداي عاشقان ايمانمان
 
1090 - اي در اين دنيا بدون عشق مرگ
هر كه باشد بي جنون عشق مرگ
 
1091 - هر كه باشد به دمي عيسي خموش
هر كه دارد عشق گويد نوش نوش
 
1092 - اي تمام آستان ها ملك تو
اي نگاه مهربانها ملك تو
 
1093 - اي زده در سينه ها آتشكده
اي سراسر شور وشعر و فائده
 
1094 - مهر با تو مي زند ازخاورم
شور با تو مي دمد در باورم
 
1095 - لطف با تو مست مستم مي كند
«فارغ از جام الستم مي كند»
 
1096 - تو كجاي اين شب بي كينه اي
اي هميشه عشق تو آيينه اي
 
1097 - اي هميشه دوست در جانم زده
اي به شهر لطف و ايمانم زده
 
1098 - مهربانم جان من قربان تو
پاك آزادم در اين زندان تو
 
1099 - شور شيدايي به جانم ريختي
لطف حق در گردنم آويختي
 
1100 - هرچه مي پرسم چه هستي كيستي
گاه هستي گاه گاهي نيستي
 
1101 - در دل ديوانه شور انداختي
درد را جسم دور انداختي
 
1102 - جمله درماني منم در كاستي
رك بگو گر بوعلي سيناستي
 
1103 - رك بگو مهمان قلب ساده اي
رك بگو سرشار شوق باده اي
 
1104 - رك بگو اي عشق در من چيستي
شب به درها مي زني پس كيستي
 
1105 - نور لبخندي به لعل آفتاب
چون پلنگي بر شب دردم بتاب
 
1106 - عشق اي مفهوم داغ زندگي
عشق اي شمع و چراغ زندگي
 
1107 - عشق در بطن است در دنياي ذات
فاعلاتن فاعلاتن فاعلات
 
1108 - اول از هر نكته با نام خدا ، جناب آقاي ماشاالله پوردامغان اعمي
آورم حمد وثنايش را بجا ،
 
1109 - بعد از آن عشقش به معنا آورم ،
قطره اي را سوي دريا آورم ،
 
1110 - قطره از درياي هستي ها شدم ،
ذره اي در قعر اين درياشدم ،
 
1111 - دربيان سر عشقش عاجزم ،
هر نفس انگشت حيرت ميگزم ،
 
1112 - پرسه در درياي هستي ميزنم ،
كي فرازم؟ دم.زپستي ميزنم ،
 
1113 - ديده ام در خواب خوش روياي عشق ،
جرعه اي نوشيدم از ميناي عشق ،
 
1114 - بازباني ساده گويم راز عشق ،
اين دلم را كرده ام دمساز عشق ،
 
1115 - عشق را در حق نمودم جستجو ،
باخداي خود شدم در گفتگو ،
 
1116 - عشق يعني شعله اي افروختن ،
اندر اين آتش تن وجان سوختن ،
 
1117 - قل هو االله احد شد ذات حق ،
اين گواهي دارد از آيات حق ،
 
1118 - وصف االله الصمد باشد يقين ،
در صفات پاك رب العالمين ،
 
1119 - لم يلد ، باشد خداي لم يزل ،
هم ولم يولد شده او از ازل ،
 
1120 - با ولم يكن له كفوا احد ،
ميكنم حمد خداوند صمد ،
 
1121 - ناتوانم من ز الفاظ گران ،
پيرو، پژمرده شدم همچون خزان ،
 
1122 - شصت وهشت گل از بهاران چيده ام ،
گونه ام تر شد ز اشك ديده ام ،
 
1123 - شد كهن عقل وفراست بي اثر ،
كي درخت كهنه اي دارد ثمر ؟ ،
 
1124 - چون تورا دارم خدايا دلبري ،
دل بري كردم ، من از هر دلبري ،
 
1125 - دل بري كردم، تو دلدارم شوي ،
اين جهان و آن جهان يارم شوي ،
 
1126 - تو كريمي وكرامت شأن تست ،
ايكه همتايت نبوده از نخست !!!
 
1127 - تو ودودي ورحيمي اي خدا ،
زندگان را توشه دادي در خفا ،
 
1128 - رازق رزقي به هر ليل ونهار ،
داده اي بر هر كسي رزقي قرار ،
 
1129 - در حجر دادي غذاي زندگان ،
مرغ وماهي وهمه جنبندگان ،
 
1130 - از علق جانا مرا آراستي ،
نقش جان را از كژي پيراستي ،
 
1131 - آفريدي تاكه فرمانت برم ،
توخداوندي ومن فرمانبرم ،
 
1132 - جوهر تقوا نهادي در وجود ،
ميگذارم سر به خاكت در سجود ،
 
1133 - چشم وگوش وعقل وجان دادي مرا ،
آشكارا و نهان دادي مرا ،
 
1134 - چشم دادي تا ببينم نور تو ،
گوش دادي بشنوم دستور تو ،
 
1135 - تو زبانم بر تكلم داده اي ،
مغز را بهر تعلم داده اي ،
 
1136 - داده اي تا ذكر تو گويم مدام ،
سر به سجاده گذارم صبح وشام ،
 
1137 - با زبان دل بگويم نام تو ،
مست گردم صبح وشب از جام تو ،
 
1138 - آتش عشقت بجانم زد شرر ،
استخوانم را نموده شعله ور ،
 
1139 - سر به سوداي تو سايم روز وشب ،
سوختم من سوختم در سوز تب ،
 
1140 - تو.بيا با لطف خود خاموش كن.،
از مي تقوا مرا مدهوش كن ،
 
1141- تا كه فرمانت برم من واپسين ،
توبه كردم من بدرگاهت ببين ،
 
1142 - توبه كردم چون نصوح توبه كار ،
نادم از كردار خويش و شرمسار ،
 
1143 - تو ببخشا بنده ي تقصير را ،
باز كن از گردنم زنجير را ،
 
1144- باز كن زنجير و آزادم بكن ،
كوهكن مانند فرهادم بكن ،
 
1145- من زعشقت بيستون را ميكنم ،
بيستونم چيست ؟ دست از جان كنم ،
 
1146 - ناتوانم ، تاتواني داشتم ،
چاه ها را ره همي پنداشتم ،
 
1147 - غافلان را راه ناهموار بس ،
راه ما هموار كن اي دادرس ،
 
1148 - ديده اي گريان و نالانم نگر ،
قايقي بشكسته طوفانم نگر ،
 
1149 - من شكستم خد عه و تزوير خويش ،
مهره اي افتاده ام در دام كيش ،
 
1150 - گر كه سستي كرده ام از جاهليست ،
جاهلي بن مايه اش از كاهليست ،
 
1151 - هر چه در غربال ديدم بيختم ،
جان خود بر پاي عشقت ريختم ،
 
1152 - بسته ام از مال دنيا چشم آز ،
دامن تو ميزنم دست نياز ،
 
1153 - غير تو من را نيازي نيست نيست ،
جز به تو راز ونيازي نيست نيست ،
 
1154 - من تورا دارم بجز تو هيچ هيچ ،
ديگرانند خارهاي پيچ پيچ ،
 
1155 - سر عشقت را دمي آموختم ،
همچو شمعي در معاني سوختم ،
 
1156 - معني عشق از وجودم شد عيان ،
در وجود من نهادي استخوان ،
 
1157 - تا كه قائم باشم و من در قيام ،
باتو باشم اي خدايا هم كلام ،
 
1158 - منكه عاري چشم بر دنيا زدم ،
گريه ها بر اين دل رسوا زدم ،
 
1159 - لخت وعريان پا نهادم بر زمين ،
چشم گريان ودلم بوده غمين ،
 
1160 - بيقرارم من ز عشقت اي خدا ،
كي شود عشق تو از اين دل جدا ؟،
 
1161 - من بسويت زار ونالان آمدم ،
زار ونالان وپريشان آمدم ،
 
1162 - آمدم با اشك وآهي آمدم ،
با اشاره يك نگاهي آمدم ،
 
1163 - آمدم تا اينكه تطهيرم كني ،
باگلاب عشق تعطيرم كني ،
 
1164 - بند ناف من ز مادر شد جدا ،
لطف تو شد شامل حالم خدا ،
 
1165 - لطف تو شد شامل هر بنده اي
بنده دارد نزد تو پر ونده اي ،
 
1166 - گر گشائي لحظه اي پر ونده ها ،
شرمسارند نزد تو اين بنده ها ،
 
1167 - تو سميعي و جليلي وبصير ،
تو خداوندا ، رحيمي وكبير ،
 
1168 - اي كه ستار العيوبي مهربان ،
نادمانت را ببخشي هر زمان ،
 
1169 - آفرينش ازتو بر پا شد جلال ،
خلق كردي اين جهان را در كمال ،
 
1170 - اين زمين وگنبد هفت آسمان ،
آفريدي اي خداي انس وجان ،
 
1171 - كوه ها را در فضا افراختي ،
اين ستونها بر زمين تو ساختي ،
 
1172 - سيصد وشصت پنج روز وشب به سال،
خلق كردي خالقا بي قيل وقال ،
 
1173 - چار فصل سال را كردي مبين ،
خالق يكتاي هستي آفرين ،
 
1174 - اي خدا كردي به دنيا آشكار ،
فصل پائيزو زمستان وبهار ،
 
1175 - تير مرداد است وماه شهرور ،
فصل تابستان واعجازي دگر ،
 
1176 - زنده كردي تو درختان بهار ،
شد شكوفا شاخه يايش بيشمار ،
 
1177 - هر شكوفه ميوه اي شاداب شد ،
سيب سرخي وهلو پر آب شد ،
 
1178 - شد شگفتي از اناري آشكار ،
دانه اش كردي جدا پر وردگار ،
 
1179 - داخل هر دانه اي قلبي جدا ،
راز خلقت را كه داند جز خدا ،
 
1180 - آب بي رنگ و زمين خاكيت ،
از كجاشد ميوه هاي رنگيت ؟
 
1181 - از كجا آمد پديد اين شهد ها؟
شهد شيرين شكر شد ميوه ها ،
 
1182 - گر بگويم راز زنبور عسل ،
وصف او بايد بسازم صد غزل ،
 
1183 - انگبين از شهد گلها ميشود ،
داروي هر درد پيدا ميشود ،
 
1184 - بر درخت نخل ميسازي رطب ،
گوشواري گوش او همچون عنب ،
 
1185 - دانه ي تخمي نهادم در زمين ،
ميوه اي شيرين بشد چون انگبين ،
 
1186 - در زمين سخت تخمي شد نهان،
جوي آبي شد به پاي او روان ،
 
1187 - تخم كوچك ميوه اي پر آب شد ،
از عطش اين بنده ات سيراب شد ،
 
1188 - قدرتت باشد خداوندا فزون ،
آفريدي آسماني نيلگون ،
 
1189 - برف وباران را ز رحمت دا ده اي ،
تو ،به اين مخلوق بركت داده اي ،
 
1190 - لطف تو گشته به مخلوق آشكار ،
نعمتت افزون نمودي بيشمار ،
 
1191 - ماه و خورشيد وفلك در چرخش است ،
اين زمين بر دور خود در گردش است ،
 
1192 - هم به دور خود بچرخد هم قمر ،
روز وشب آيد پديد از اين هنر ،
 
1193 - چون گل خورشيد در خاور شكفت ،
روز روشن شام تاريكي نهفت ،
 
1194 - مهر ومه آمد به نظم كردگار ،
شد نشان از طلعت ليل ونهار ،
 
1195 - طاق مينا را ستاره شد فزون ،
در تجلي تو شد خورشيد دون ،
 
1196 - تو بزرگي وبزرگي را سزاست ،
كرنش وتعظيم بر خالق بجاست ،
 
1197 - طول شش روزي تو عالم ساختي ،
هم به كار اين و آن پرداختي ،
 
1198 - كوه ها را برفلك افراشتي ،
در زمين بذر محبت كاشتي ،
 
1199 - آسماني نيلگون كردي بنا ،
تا ابد بر جا بماند در بقا ،
 
1200 - آفريدي تو بهشتي جاودان ،
اهل تقوا ميدهي جا ومكان ،
 
1201 - رفتگانت عالم برزخ شوند ،
كافرانت راهي دوزخ شوند ،
 
1202 - تو سره از ناسره كردي جدا ،
كيمياگر ، ميشناسي تو طلا ،
 
1203 - چونكه آدم آفريدي وحوا ،
احسن الخالق بخود گفتي خدا ،
 
1204 - شد پيمبر يكصد وبيست وچها ر،
در شمارش هر يكي با يكهزار ،
 
1205 - جبرئيلت را تو فرمان دا ده اي ،
بر محمد «ص»وحي قرآن داده اي ،
 
1206 - ليللة القدري تو نازل كرده اي ،
فضل وبخشش را تو فاضل كرده اي ،
 
1207 - تو مقامي بر محمد «ص»داده اي ،
معجز قر آن به احمد«ص» داده اي ،
 
1208 - اين كتاب از آسمان آمد زمين ،
شد جهان انگشتري قرآن نگين !!!،
 
1209 - اين خداوندي چنينش آفريد ،
آسمانها وزمينش آفريد ،
 
1210 - مهر وماهش آفريد بر روشني ،
باغ وبستان آفريد وگلشني ،
 
1211 - اين شگفتيها پديدار آمده ،
كي توان وصفش به گفتار آمده ؟
 
1212 - گر نيستانها قلم ها سر شود ،
ور كه درياها بسي جوهر شود ،
 
1213 - گر كه كاغذ ها شود نطع زمين ،
كي توان سازي صفاتش را مبين ؟،
 
1214 - مؤمنان پاك سويش ميروند ،
چون به خلوتگاه وكويش ميروند !!! ،
 
1215 - راز خلقت را خدا داند و بس جناب آقاي صادق صفر زاده
آفريده دٌر افشان در قفس
 
1216 - كل اسرار جهان ، اسرار اوست
چشم بر ره مانده ام در راه دوست
 
1217 - عشقِ عاشق ، بايدش صادق به جان
عشق كاذب افكند دل را به يان ( هذيان)
 
1218 - باشدش دنياي را ، صد عشق و راز
هست عاشق را به دل ، صدها نياز
 
1219 - تا بديدم شور عشق اش را عيان
جان به جانش دادم از جانِ جان
 
1220 - تا رخش در د يده ام ، پيداي شد
مهر و عشق اش در دلم ، معناي شد
 
1221 - جان من با جانِ عشق همزاد گذشت
روح من از اين قفس آزاد گشت
 
1222 - زندگي با عشق يار آغاز گشت
شور و شوقي بر دلم آغاز گشت
 
1223 - سايبانم زلف ناز يار شد
دل شرابم ، بوي جان يار شد
 
1224 - عشق او در جان و دل منزل نمود
جان و دل را فارغ از هر دل نمود
 
1225 - اين حكايت كرد پيري رازدان سركار بانو سيمين ميرآفتاب
تا شوم آگاه ز اسرار نهان
 
1226 - وه ! كه اوبا گفتنش ، مستم نمود
درعدم ، عشق آمد و هستم نمود
 
1227 - شرح درد عشق بود و عاشقي
گوش كن گر در خوري و لايقي ؟
 
1228 - ناتوان از حمل آن شد آسمان
كوه ها ، حتي زمين هم ناتوان !
 
1229 - تا كه انسان ظلوم و هم جهول
حمل آن را كرد از جانش قبول !
 
1230 - گوش مي دادم به پير رازدان
بس حقيقت ها مرا مي شد عيان
 
1231 - عشق يعني عقل و هشياري بس است
عاشقي كن ، عاشقي كردن ، بس است
 
1232 - عشق يعني يك دل پر التهاب
نوش كردن باده هاي ناب ناب
 
1233 - عشق يعني زخمه زن بر تار دل
تارهاي عنكبوتي را ، بهل
 
1234 - عشق يعني در بهاران حضور
غر قه كن خود را به اقيانوس نور !
 
1235 - عشق يعني آسمان ها جاي توست
اين زمين نه ، كهكشان ماواي توست !
 
1236 - عشق يعني بال و پر بگشا ، بيا
با گذر از بركه ، تا دريا بيا !
 
1237 - عشق يعني از خودي پرواز كن
نغمه هاي بي خودي را ساز كن
 
1238 - عشق يعني گرچه يارانت كم اند
ليك در اوج بلا هم ، با هم اند
 
1239 - عشق يعني راه ، تنها يك ره است
رهرو اين ره، زسختي آگه است
 
1240 - آگه است و مي خرد آن را به جان
سربلند آيد برون از امتحان !
 
1241 - عشق يعني بي نهايت را ببين
ني همين جا را ، كه غايت را ببين
 
1242 - عشق يعني حين جنگ با عدو
چون عدو انداخت بر رويت خدو
 
1243- بگذري از خصم در راه خدا
زانكه هستي تو به عشقش مبتلا
 
1244 - عشق يعني خصم فرقت را شكافت
زهر شمشيرش دل و جانت گداخت
 
1245 - چون اسير توست ، ماوايش دهي
بس سفارش بر مدارايش دهي
 
1246 - عشق يعني درد دل با چاه كن
يك جهان از بي كسي آگاه كن
 
1247 - عشق يعني آب شو ، بي تاب شو
در نهايت بر جهان ارباب شو
 
1248- عشق يعني زن به خود ، رنگ بهار
سر ده از جان ، نغمه هاي يار ، يار
 
1249 - عشق يعني سر بده در راه دوست
دست و هم پيكر بده در راه دوست !
 
1250 - عشق يعني زير سم اسب ها
پاره پاره شو ، چنين يابي بقا !
 
1251 - عشق يعني لحظه هايت پر ز سوز
در زمستان هم تو باشي در تموز !
 
1252 - عشق يعني خويش را بر دار كن
راه وصل يار را هموار كن
 
1253 - عشق يعني ترك فرزند و ديار
عشق يعني برگزين ، يك از هزار
 
1254 - عشق يعني لحظه لحظه سوز و تاب
تشنه بودن در كنار رود آب
 
1257 - عشق يعني در كنار آب باش
ساقي لب تشنه ي بي تاب باش
 
1258 - عشق يعني تشنگان چشم انتظار
تشنگي از دستشان برده قرار
 
1259 - عشق يعني كودكت سيراب شد
تير در حلقش به جاي آب شد !
 
1260 - عشق يعني ديدن اين صحنه ها
ديدن و گفتن كه : تسليمم ، خدا ،
 
1261 - عشق يعني شير زن گردد اسير
در اسارت سر بلند و دستگير !
 
1262 - عشق يعني زير يك كوه بلا
خم نشو ، در كوي تسليم و رضا !
 
1263 - عشق يعني گل كند يك مثنوي
اوج گيري در عروجي معنوي !
 
1264 - سّر عشق و عاشقي داني كه چيست ؟ سركار بانو زهرا فراهاني
هر چه در عالم ، از آن رّب جليست
 
1265 - عشق را يزدان چوُمهري زد به دل
شد از آن محكم ملات آب و گل
 
1266- "عين " و "شين" و "قاف" هم بر آن دميد
عشق ، روح است و به غير از آن ، بدن
 
1267 - عشق ، روح است و به غير از آن ، بدن
راحت جان است و غير از آن ،ِمحن
 
1268 - كيمياي عشق ، چون بر دل رسيد
شد طلايي سينه ي همچون حديد
 
1269 - عشق ، آتش باشد و سوزد درون
هم به سوز آن شَود پستي ، برون
 
1270 - حرص و كبر و كينه و بغض و حسد
عقده هاي خفته و افكار بد
 
1271 - در تنور عشق ، نابود و فناست
آنچه مي ماند بجا تنها خداست
 
1272 - تا لباس عشق ، بر تن مي شود
مهر و نيكي ها مبرهن مي شود
 
1273 - مرد عاشق ، برتر از افرشته شد
چون به رنگي از خدا آغشته شد
 
1274 - دفتر عشاق را بگشا ببين
اولش، نام امير المؤمنين (ع)
 
1275 - مرتضي(ع) ، سر خط عاشق پيشگان
از سر خونينش اين معنا بخوان
 
1276 - چون تو را رنگي ز عشق ات مي دهند
سرخي خون را نشانت مي دهند
 
1277 - هر كه در ميخانه ي عشق خداست
با حسين ابن علي (ع) هم آشناست
 
1278 - با تو مستم ؟مسِت مست از باده ام سركار خانم سروناز زنديه دولابي
من براي عاشقي آماده ام ...
 
1279 - با تو مي آيم كجا؛ شهر بهشت
سرنوشت عاشقان زيبا سرشت
 
1280 - ازمحمد( ص) عطر و بوي قمصر است
جز خدا از او كسي بالا تر است ؟؟
 
1281 - با من از مولا بگو تا جان دهم
از برايش جان و هم ايمان دهم
 
1282 - اي گلاب بوي عطر فاطمه (س)
ميكني خاموش نار الحاطمه
 
1283- با من از عطر گل ياِس علي(ع)
بامن از عشقي كه باشد مُنَجلي
 
1284 - فاطمه( س) ياسيِن قلِب حيدر است
فاطمه (س)از هرچه زيبا؛ برتر است
 
1285 - تا حسن(ع) باشد كريم اهل بيت
مثنوي باشد مقدس بيت بيت
 
1286 - از حسين (ع) اش هم بگو با عاشقي
بوي خون را كرده مثل رازقي
 
1287 - شاه شاهاني كه دارد شهر طوس
پنجره فولاد و دست هر نفوس
 
1288 - افتخار شيعيان مهرش به دل
پاي در قدس حرم مانده به گل
 
1289 - از گل ياسي بگو با من كنون
با ظهورش ميشود غم سرنگون
 
1290 - اينچنين عشقي ندارد هركسي
سّر عشق و عاشقي ، دلواپسي
 
1291 - سّر عشق باشد دلي اميد وار
پركشيدن تا فلك تا كوي يار
 
1292 - سرونازم مست از بوي بهشت
او حديث عشق را زيبا نوشت
 
1293 - يك شبي دل در برم بيدار بود جناب آقاي غلامعلي (فرهاد) فولادوند
حرف عشق و صحبت از دلدار بود
 
1294 - عقل هم آمد كنار ما نشست
از دل و دلدادگي بيزار بود
 
1295 - ازغم حجران و رنج انتظار
بين عقل ودل سخن بسيار بود
 
1296 - عقل گرم منطق وبحث و جدل
در تضاد عشق با پـنـدار بود
 
1297 - دل به عقلم گفت ، گر حجران نبود
كي دلي در حسرت ديدار بود
 
1298 - شور عشقي گر نبودي از اذل
كي غزل دلگرمي بازار بود
 
1299 - چاه كي همراز عاشق مي شدي
فتنه كي شب در كمين يار بود
 
1300 - شب پرستي كي زدي بر آفتاب
كي سحردر ماتم سردار بود
 
1301 - كي زغم مي سوختي جانانه اي
محـرمي كي دشمن غدار بود
 
1302 - ناله كي ميكرد نــي درنـينـوا
كي سر پـروانه اي بر دار بود
 
1303 - شعله كي آتش بجان ني زدي
ناله كي در پرده ي اسرار بود
 
1304 - عـاقـبـت دل با كلام مولـــوي
يكَدمي در خلوت عطّـاربود
 
1305 - عقل حيّـران ماند وگريان گشت ورفت
بـر لبش از جـمـله اسـتـغـفاربود
 
1306 - ياد باد آن شب كه با فتواي دل
گفتن از نا گفته ها بسيــار بود.
 
1307 - «اين حكايت كرد پيري راز دان سركار بانو آفرين ولي پور (نرگس)
هم هويدا كرد اسرار نهان »
 
1308 - او به غايت? عالم و منصور بود
او به حكمت در جهان مشهور بود
 
1309 - پرسش ما را به نرمي باز كرد
او به نام خالقش آغاز كرد
 
1310 - گفت مي دانم كه حاكمِمهر بود
مهرباني جادوي هر سحر بود
 
1311 - عشق را جز بي وفايي تيشه نيست
هر درختي گل كند بي ريشه نيست
 
1312 - شور مستي از شراب تاك نيست
آخرين پيمانه اش بر خاك نيست
 
1313 - آدمي از جوهر لطف خداست
آدم از بي مهري شيطان جداست
 
1314 - آن تبارك حّي داور باقي است
او خودش هم باقي و هم ساقي است
 
1315 - سّر عشقش را چنان زيبنده كرد
چشم را از بطن ما بيننده كرد
 
1316 - او به دانايي به «خور» دستور داد
گرمِي هر لحظه را مستور داد
 
1317 - نه چنان گرما بگيرد هر وجود
نه رها كن تا بميرد بي سجود
 
1318 - در بهارت با عزيزي رسته اي
باغ پر بارش شدي از هسته اي
 
1319 - در شكوفه دادنش چون باغبان
دلخوش از زيباييش بس شادمان
 
1320 - گر نبودت مهرباني? او نبود
بهر بيماريَورا دارو نبود
 
1321 - داروي هر درِد بي درمان خداست
نام عظمايش براي تو دواست
 
1322 - بي جهتَنْبود كه نامش مي بري
هر صبوري را به جانت مي خري
 
1323 - او به شكل چشمه در دامان كوه
يا همانند جنين با جسم و روح
 
1324 - او درختي سبز و سايه گسترست
او وجودش در وجودُمضطرست
 
1325 - گاه گاهي كودكي پر جنب و جوش
گاه مي گيرد به پيري عقل و هوش
 
1326 - او گل سرخي ميان گلِستان
يا چو زنبق در كنار بوِستان
 
1327 - ماه را خود? تابش و چرخش دهد
اختران را پيچش وتابش دهد
 
1328 - در سحرگاهان هواي لطف اوست
در پسين او در نهاد عطر و بوست
 
1329 - شكر در شكرش كه ما را آفريد
او وفا را او وفا را آفريد
 
1330 - پس بيا در امر او طاعت كنيم
بر نمازش بيش از اين عادت كنيم
 
1331 - چون هو يدا كرد پير راز دان . جناب آقاي علي اكبر فلسفين (فاضل )
بر ملا شد كل اسرار جهان .
 
1332 - عشق را معنا نمود با صد زبان .
تا نباشد كس كه جا ما ند ز جان .
 
1333 - خلقت آدم . نما يا ن كرد و گفت .
بيش از اين .خلقي نشايد كرد و گفت .
 
1334 - آسمان در آسمان . هفت آسمان .
كهكشا نها شد . در آن هفت آسمان .
 
1335 - شد زمين اندر زمين . هفت لايه شد .
پايه ها محكم به زيرش سايه شد .
 
1336 - كشتي نو حي به وسعت . آسمان .
سا يه ي لطف خداو ند ت چنان .
 
1337 - آدم و هوا به خلقت آشكا ر .
عشق آدم . شد به حووا .آ شكار .
 
1338 - سينه ي هم را ببو ييد ند به عشق .
بو ي حق مي آمد از حق . رو به عشق.
 
1339 - با تمنا يكد گر را ديد ه اند .
عشق حق . در عشق هم پوييد ه اند .
 
1340 - با گنا هي . رانده گشتند از بهشت .
سينه ها سوختند و رفتند از بهشت .
 
1341 - در فرا غ عشق حق . نالان شد ند .
گريه ها كر دند و بد حالا ن شدند .
 
1342 - آ مد از سو ي خدا . آن پيك حق .
با نو يد ي تازه . با تير يك حق .
 
1343 - گفت بر آدم .كه اي آدم ببين .
سر در آن با غ را هر دم ببين .
 
1344 - نا م آن پا كان عالم . آشكار .
سينه ات را چا ك و ما تم . آ شكار .
 
1345 - د يد آ د م . پنج تن آ ل عبا .
هر يكي آزين به با ل كهر با .
 
1346 - حضر ت . احمد . محمد . مصطفي .
كز حضو ر ش . گشته عا لم با صفا .
 
.
.
.

سرسرا محمد بيك زاده
جمعه 14 خرداد 1395
امتیازات
8 3.2 24 1626 73
امتیاز بدهید:
نظرات
ولي الله فتحي        (فاتح) ولي الله فتحي (فاتح)
#1395/03/14 01:26:10 ب.ظ

سلام استاد بيك زاده عزيز 


بسيار زيبا ..دستمريزاد ...اميد همه دوستان در اين همسرايي بي نظير 


شركت كنند و به حد نصاب مورد نظر برسد ..


در خط 515 اشتباه تايپي رخ داده محبت بفرماييد اصلاح شود .


عالمي پُر حُسن و ارواح تو را ....(عالميپُر )سرهم نوشته شده  


درود خداوند برشما::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::


محمد بيك زاده محمد بيك زاده (در پاسخ به ولي الله فتحي (فاتح))
#1395/03/20 11:57:35 ق.ظ

حضرت فتحي ارجمند
                          با سلام و احترام: ضمبه ن سپاس از بذل عنايت و دقت حضرتتان همچنانكه در وعده پيشين به عرضتان رسيد در اين صفحه امكان پيشنهاد اصلاح براي يكايك كاربران گرامي در همه مصارع و ابيات فراهم شده است ، كافيست روي علامت لوتوس چهار پر مقابل مصرع مورد نظر كليك كنيد ،صفحه اي كشوده ميشود كه نظر كاربر را در خود حفظ ميكند                                                                                                                                                        ارادتمند شما


ساسان جهانبين ساسان جهانبين (در پاسخ به محمد بيك زاده)
#1395/04/04 04:35:50 ب.ظ

باعرض ادب و احترام خدمت. حضرتعالي وكليه دوستان گرامي ابيات زير را در همراهي با گروه همسرايي

گروه همسرايي درباب سر عشق تحت عنوان مثنوي مينوي تقديم مي نمايم اميد است مورد قبول شما وحضرت احديت واقع  گردد  


مثنوي مينوي 


سر عشقت را برايم باز كن

مي كِشم نازت مرا همراز كن


منتظر هستم مرا دمساز كن

از مگو هايت اول آغاز كن 


نيّتت ازعشق ليلا گو مرا

عاشقان بايد جداآخر چرا


قصدحضرت رابگوازيوسفان

سِر اين آشفتگي راكن عيان


آتش اندر دل چرا فرهاد را

جايِ داد آخر چرا بيداد را


آتش دادت چرا روز نخست

برسر بيداد ننشست ونخفت


ازهمان روز اول سردش نكرد

عاشقان را او فرستادش نبرد


عاشقان آخر بسي ديوانه اند

صاف وساده با دغل بيگانه اند


جنگ با بيداد بايد روبهي 

همره شيري كه دارد فربهي


عاشق بيچاره كي فربه بُود

اوبجز غم كي، كجا چيزي خورَد


عشق عاشق ديدن روي گل است

همنوايي باصداي بلبل است


منتظر هستم بفرما كيست اين

سِرعشقت زين ميان گو چيست اين


آن يكي عاشق به دريا ميكني

وان يكي درگير فردا مي كني


عاشقان را غرق در آه ميكني

كودكي را در ته چاه ميكني


بس كن اين خيره سري اي بنده ام

من كجا بهر چه كس چًه كنده ام


آن چه كردم من براي بنده است

عشق اودرسينه ام افكنده است


عاشقش كردم كه ديگر بندگان

معني عشقم بفهمند بي گمان


ار، به مجنون بيقراري داده ام

يا كه ليلا را ز او مي رانده ام


قصد من اين بودكه گويم بينوا

دربيابان مني آخر چرا


بيقراريهاي تو ازبهر كيست

تامرا داري بگو ليلا زچيست


تو زمن بودي چراگشتي جدا

راه خود گم كرده اي پيشم بيا


من ترا اي بنده ام شيرين ترم

من زشيرين در غمت غمگين ترم 


من ترا اي بنده ام ليلا ترم

بي نهايت من زاو زيبا ترم


چون تو ازهرعاشقي عاشق تري

سِر عشقم را به جان مي پروري


فاش ميگويم ترا سر مگو

تا به انجامت رسد اين گفتگو


قصدمن ازعشق واز هر عاشقي

پختن عقل تو بود ازما بقي


عقل انسان گر شَوَد حد بلوغ

گر بميرد مي نگويد او دروغ


درسرش پندار نيك آيد پديد

خدمت خلقم به جانش مي خريد


دل زگفتارش دل آزرده نشد

آنكه عقلش گُنده باشد ني كه خُرد


سِر عشق من فقط يك نكته است

خدمت خلقم در آن بنهفته است


بين ما ديگر نباشد هيچ راز

اين تو و اين جاده دور و دراز



با احترام 

ساسان جهانبين


مجيد مصطفوي (ماجد) مجيد مصطفوي (ماجد)
#1395/03/15 04:10:56 ق.ظ

سلام عرض ادب خدمت حضرت بيك زاده عزيز

و تشكر از همسرايي زيبايتان

چند بيتي كه هم اكنون  بر قلمم جاري شد تقديم ميكنم

باشد كه مقبول افتد

****************************************

سر عشقي اينچنين را بي گمان

عاشقي بايد كه گويد راز آن


من چه گويم ؟ قاصرم از راز عشق

از همه اسرار و از آغاز عشق


عاشقي باشد مرام عاشقان

من چه گويم از همه اسرار آن؟


ليك ميدانم كه عاشق  بي نياز

باشد از هر خودپرستي در نماز(*)



الحقير ماجد

* مراد از نماز پرستش معشوق است


مجيد مصطفوي (ماجد) مجيد مصطفوي (ماجد)
#1395/03/15 04:12:30 ق.ظ

سر عشقي اينچنين را بي گمان

عاشقي بايد كه گويد راز آن !


من چه گويم ؟ قاصرم از راز عشق

از همه اسرار و از آغاز عشق


عاشقي باشد مرام عاشقان

من چه گويم از همه اسرار آن؟


ليك ميدانم كه عاشق  بي نياز

باشد از هر خودپرستي در نماز



مجيد مصطفوي (ماجد) مجيد مصطفوي (ماجد)
#1395/03/15 04:37:31 ق.ظ

سر عشقي اينچنين را بي گمان

عاشقي بايد كه گويد راز آن !


من چه گويم ؟ قاصرم از راز عشق

از همه اسرار و از آغاز عشق


عاشقي باشد مرام عاشقان

من چه گويم از همه اسرار آن؟


ليك ميدانم كه عاشق  بي نياز

باشد از هر خودپرستي در نماز


"ناصح"ي بايدكه  "آگاه"ي دهد

"فاتح"ي "ماجد" كه همراهي دهد 


محمد بيك زاده محمد بيك زاده (در پاسخ به مجيد مصطفوي (ماجد))
#1395/03/20 12:01:54 ب.ظ

درود بر مجيد ماجد و گرامي:
                        با سلام و احترام: حضور ارجمند شما مايه دلگرمي و خرسندي است 
                                                                                                                  ارادتمند شما


فاطمه اكرمي فاطمه اكرمي
#1395/03/27 05:06:26 ب.ظ

سلام و عرض ادب استاد گرامي

خسته نباشيد طاعتتون قبول مهربان 

بازهم اومدم مزاحم  بشم مهربان با ساده ترين خط خطيهام


اميد كه با نگاه زيباي شما گرامي استاد بتونم شريك باشم در همسرايي اميد كه قابل باشم روزگارتان لبريز از مهروصفا::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::::20::

تقديم به زيبا دلان مخصوصا بانو زينالي عزيزم

::20::::20::

گوهر كمياب اين دنيا ست ؛ عشق


هديه ي الله ، بر دل هاست ؛ عشق


با وضو ، اين قصه را ، بايد..  نوشت 


چون خداوند اين گِل زيبا، سرشت


روشني بخش تمام لحظه هاست


عشق، چون، آيينهء روي خداست


هركه ، عاشق هست ؛ برپروردگار


عشق  او ، جاويد  ماند  ؛ و  ياد گار


عشق ، دل را ، برده ؛ و  ديوانه كرد


شور شيرين،بيستون،افسانه كرد


سجدهء عشق تو را ؛ من، زنده ام 


با لب خندان ، ز عشق ،  آكنده ام 


عشق ، اكسير حيات آدمي است 


گرچه هستِ آدمي،تنها ، دميست


هرچه ، مي گويم ؛ از اين زيبا  كلام


نيستم  آ ما د ه ؛ گويم  : و  السلام 


'عشق،قلابيست؛از شست خداي


تا  قيامت ، عشق را ، او   نا خداي 


عشق،صهباييست سرخ وتلخوش


يك  دل  آيينه  اي ؛ و  هيچ   ! خش


سپاسگزارمهرتان هستم::20::::20::::20::::20::::20::



هيرش حسيني هيرش حسيني
#1395/04/12 05:18:23 ب.ظ

سلام و عرض ادب خدمت دكتر بيك زاده گرانقدر::20::


سپاس از همسرايي زيبايتان::20::


يك حكايت گويمت اين بار من
از غم عشقت شدم بيمار من

گفتن حرف دلم دشوار بود
بي گمان حرف دل از اسرار بود

دست آخر راز دل شد برملا
مثنوي ها داد خاطر را صلا

گفته را گفتم وليكن از قرار
دير جنبيدم به حال قلب زار

شهسوار عشق بودم روز و شب
ز آتش اين عشق،من در سوز و تب

تيشه بر غم ميزدم فرهاد وار
ياد شيرينِ تو نخلي پر ز بار!

آفتي در جان من غوغا نمود
رازِ در دل مانده را رسوا نمود

بخت شورانگير ما در خون نشست
عاقبت بغضِ دل مجنون شكست

”ميزدم بر طبل ناهنجار جار“
عشق ليلا گشته بر جانم سوار

يك شبي آمد به نزدم آن نگار
گفت: قربان نگاهت جان نثار!

درد عشق است و مرا تدبير نيست
جز تو در ذهنم دگر تصوير نيست

ليلي ات آمد به كويت اي عزيز
مست گرديده ز بويت اي عزيز

گر سر پيمان نباشم بر قرار
ننگ و نفرينت مرا باشد هزار

خواهم از جان تو گردد دفع شر
مي شوم صهبا اگر باشي سحر

مات عشقت گشتم و افتاده ات
“سرّ عشقـ”ـت گو بر اين دلداده ات

گفتمش:در عشق باشد صد خطر
رهروِ اين راه را بايد جگر!

غم در اين ره هست جانا،بي كران!
شادماني هم در آن رودي روان

رهنماي راه عشقي گر به جان
در ره آن نغمه از جانت بخوان

باغ دل را هم چراغاني نما
خار و خس بر چين و بستاني نما

با شراب لعل تو دل سرخوش است
از نفس هاي تو جانم بي هش است

رو كنم بر قبله گاه ايزدي،
شكر يارب، نغمه در شعرم زدي!

“هيرشا”،در عشق باشي شادمان
از خطرهايش تو باشي در امان


هيرش حسيني


مهدي سيّدحسيني (بنده) مهدي سيّدحسيني (بنده)
#1395/04/15 06:43:27 ب.ظ

درود استاد چند بيتي در مورد عشق قبلا نوشتم صلاح مي دونيد و چنانچه مناسبه اضافه فرماييد با تشكر

************

عشق يعني دادن دل دست يار
با نگاهي نو به چشماني خمار
بوسه بر لبهاي آذرگون دوست
عشق يعني مهرباني با نگار
***
عشق جز دل دادن بر يار نيست
هركسي دلداده باشد زار نيست
بين دلهايي كه عاشق مي شوند
صحبت از بي مهري و پيكار نيست
***
عاشق پيمان شكن در روزگار
آنكه هر دم مي شود ناسازگار
با پريشان حالي و افسردگي
راه كي يابد به سوي كردگار


مهناز نصيرپور مهناز نصيرپور
#1395/04/17 09:32:26 ب.ظ

درود بر استاد بيك زاده و همگي دوستان


1-     ايزد يكتا پناه عالم است
بي نگاهش سهم دلهامان غم است

2-  ياد او آرامش اين زندگيست
از ازل او مظهر تابندگيست

3- دفتر هستي به سرّش باز شد
در جهان گلواژه و آواز شد

4- ذكر او قافيه ي آرامش است
فكر او گنجينه ي آسايش است

5- رويش ناز ستايش،ياسمن
عطر گلهاي نيايش در چمن

6- فصل ها را آفريده رنگ و نور
نغمه ي باران و رود و چنگ و شور

7- رنگ عشق بر آسمانهايش كشيد
كهكشان از مهر او آمد پديد

8- بانوي خورشيد شد همچون نگين
بر مدارش تير و پروين و زمين

9- در بهاران عاشقي ها جان گرفت
سردي شبهاي غم پايان گرفت

10- عطر نارنج وبهار، شيراز شعر
حافظ و شورغزل در شهر مهر

11- واژه ي دريا ز عشقش آبي است
شب به اذنش روشن و مهتابي است

12- او صدفها را نواي موج داد
مرغ دريا را هواي اوج داد

13-ساحلش آرامش امواج شد
جنگلش افرا و سرو و كاج شد

14-تا هميشه روشن است و ماندگار
نام او بر لوح جانها يادگار

مه ناز نصيرپور
در همسرايي با سر عشق استاد بيك زاده::20::



احمد باباحاجياني احمد باباحاجياني
#1395/04/19 01:44:38 ب.ظ

شاعر توانا و گرانمايه،سلام و عرض ارادت. 
اشعار بسيار شيوا و تحسين براگيز شما، بوي خوش عرفان و ربوبيت ميدهد، اشعارتان خوش به دل مي نشيند و بيانگر دوستي شما با پروردگار منان است، ايزد منان نگهدار شما .


مجيد مصطفوي (ماجد) مجيد مصطفوي (ماجد)
#1395/04/22 10:51:06 ق.ظ

با سلام و عرض ادب حضرت ناصح بزرگوار

لطفا بيت زير

به اول ابيات حقير اضافه شود

با تشكر::20::::20::::20::


عشق يعني يك قدم تا نيستي
فارغ از هر هستي و هر چيستي


ياسر شفيعي ياسر شفيعي
#1395/04/23 12:11:10 ق.ظ

::20::::20::::20::::20::::20::

درود عزيز استاد بزرگوار جناب بيگ زاده


درود بر شما و قلم توانمندتان و اين گزينه و اجراي زيباي ِ همسرايي .


اميد در همه ي امور دنيوي و اخروي موفق و سربلند و منصور باشيد .


به سهم خود چند بيتي تقديم به سّر عشق خواهم داشت .


با سپاس از زحمات بي دريغتان در تعالي فرهنگ و ميراث پارسي .


عشق زيبايي و مهر و گوهر است

عشق را كيهان ميانه جوهر است 


عشق را چون صانعي دادار داشت

در ميانش ، مرهم و اسرار كاشت


زاهد و گبر است در پندار ِ عشق

كور و بينا ، بوده در ديدار ِ عشق


پير و برنا چون به اين نعمت رسند

امن و ايمن مي شوند از هر گزند


چيست عشق و اين چگونه ساز شد

حّس ِ نامرئي.. ، كه در دل باز شد 


رّب ِ تدبيري ، كه اين كيهان كرد 

ساخت عشق و وسعتش پنهان كرد


نيك دانسته كه بي احساس و شور

زندگي ميداد از كف ...، پيل و مور


امر و فرمان است و مافوق الحضور

قطب ِ جذب و چشمه ي افشان ِ نور


عشق ، آن بود آتشي ، در كوه ِ طور

بُعد بي پايان و بي  حد ،  در شعور 


عشق نوح و كشتي اش را راه بُرد

عشق ، يوسف را ، درون ِ چاه بُرد


جلوه ي زيبايي و اعجاز از اوست

عشق ،مخلوق ِ خداي ِ به ز ِ دوست


عشق سلطان است بر صاحب خِرد

كين خِرد بي عشق ره كي مي بَرَد


جمله معنا نيست ،جان و زندگيست

كامِ عالم ، بي حضورش تشنگيست


حلقه ي زنجير ِ عالم ، يا كه بيش

كائنات اين عشق ره ميبُرده پيش


ماوراي ِ،  باور و ادراك و هوش 

اين رنين ِ دلنواز ي جان و گوش


پير و برنا در ترازويش يكيست

عشق ، تنها عامل همبستگيست


آفرين بر آنكه اين سرلوحه كرد

مرده آن از لوحه روزي توبه كرد


گفته بسيار است و اما اين سوال

عشق را تفسير كردن ، اين محال 


............................


با آرزوي موفقيت روز افزون براي همه دوستان اديب ِ سرزمينمان .


حق يارتان


فرزانه نصيري فرزانه نصيري
#1395/04/24 03:31:26 ب.ظ

سلام به اساتيد بزرگوار


خدا قوت

--------

عشق معبود در دل بنده , هويدا مي شود

سِرّ اين عشق با چه بيتي گو , كه معنا مي شود


فرزانه نصيري فرزانه نصيري (در پاسخ به فرزانه نصيري)
#1395/04/24 03:34:21 ب.ظ

عشق معبود در دل بنده , هويدا مي شود

سِرّاين عشق با چه بيتي گو, كه معنا مي شود

---------

ببخشيد بابت تكرار..امكان ويرايش را نديدم و كلمه سِرّ از مصرع دوم جدا شده بود::20::


علي اكبري ايرنجي(پاييز) علي اكبري ايرنجي(پاييز)
#1395/04/30 09:31:20 ق.ظ

سر عشق/ماجراي عاشقي شاهزادهء روم به امام حسن عسگري(ع)


چون حكايت كرد پيري رازدان
راز عشق آسماني هم بدان

از ازل چون كبريا عشق آفريد
عشقهايي در زمين آمد پديد

عشق مجنون عشق ليلي عشق ناب
عشق هايي در زمان دل شباب

عشق هايي كه به فرجامي نشد
چون شرابي كه به هر جامي نشد

آن دمي در سينه ها دل شد پديد
حضرت عشق از خودش عشق آفريد

عشق ها مختص يك آئين نشد
عشق ها هرگز به رسم دين نشد

ارمني شد عاشق دختي مسيح
شايد آن دم اين عمل بودي قبيح

دختر شاهي گدا را شد طلب
برده اي هم دل سپرد اندر حلب

در دل بي عشق چون رقصي نشد
ليك در كار خدا نقصي نشد

چون نسيمي عشق هر جا مي وزيد
عاشقان دلكشي مي آفريد

شاه رومي هم نگاري پروريد
فصل وصل اين پري رو هم رسيد

عاشقانش صف به صف دل باختند
از براي او غزلها ساختند

جملگي دنبال قدرت آمدند
بر دل بانو  وليكن نآمدند

او كه دختي پاك و زيبا روي بود
دائما عيسي و مريم مي ستود

معنويت در وجودش شعله ور
حوريان هم زير پايش خيره سر

چون ز جور روميان بيزار بود
دائما با خون دلان هميار بود

از نگاه هرزه بينان آه داشت
عشق نابي در وجودش مي نگاشت

شاه رومي ليك همچون او نبود
با خيال و حس او هم خو نبود

داد فرمان سر كند چون باده اش
شوهرش گردد برادرزاده اش

چون (مليكا) چاره اي ديگر نداشت
مهر آري بر دل شاهش گذاشت

داد فرمان كاخ را آراستند
چون گلي مشاطه ها پيراستند

چلچراغ آويختندش كاخ را
گل بيافشاندند هر جا پا به پا

پر شد از مي مجمع هر ساغري
هر كسي هم هديه اي مي آوري

چون خدا اورا جواهر آفريد
كوهي از در و طلا آمد پديد

سيصد و اندي ز رهبان آمدند
هفتصد و اندي هم از خان آمدند

شد هزاران از سران و آمران
از وزير و مالك و صاحبقران

شاه چون رخصت به حضاران نمود
جمع حضاران بيوفتادند سجود

زنگ ناقوس از كليسا داد زد
از غم خونين دلش فرياد زد

خواست رهبان رسم دينداري كند
صيغهء عقدي همي جاري كند

چون گشود انجيل خواند خطبه را
اتفاقي اوفتاد از ماورا

زلزله آمد و كاخ از هم نشست
تخت بخت شاهزاده در شكست

شاد  شد قلب (مليكا) از قضا
مجلس عقد و عروسي شد عزا

امپراطور از غمي پر شد دلش
غرق ماتم گشت شور منزلش

داد فرمان تا كه اين غم سر شود
رخت دامادي تن ديگر شود

چون برادرزادهء كوچك شنيد
خود ميان غرق شور و عشق ديد

روز موعودي دوباره سر رسيد
باز بانو آهي از باور كشيد

مثل سابق تا كه رهبان ساز كرد
خطبه را بار دگر آغاز كرد

آسمان لرزيد و باران شد به پا
زلزله آمد زمين شد جابه جا

تخت بخت ديگري هم در شكست
باز بانو روي بخت خود نشست

كشور روم از غمي پر شد دلش
امپراطوري خجل شد محفلش

قلب بانو هم به ماتم جاي داد
از دلش سوز غمي ايواي داد

چون همه عمرش به غم در خانه زيست
در ميان خلوتش پر خون گريست

با خدا راز و نيازي تازه كرد
عشق را معني بي اندازه كرد

چشم بر هم زد و خوابش در گرفت
ماجراي عاشقي از سر گرفت

ديد جدش را كه با عيسي نشست
نوح و آدم يوسف و موسي نشست

مجلسي شد پر ز پيغام آوران
از پيمبر زاده گان- نام آوران

با سكوتي گرم مجلس رام شد
قلب بانو هم ز عشق آرام شد

ناگهان نوري سراسر بر گرفت
عشق با هم كيش خود بستر گرفت

چون همه دست ارادت مي زدند
جملگي بر سجدهء عشق آمدند

خاتم پيغمبران آمد جلو
پشت او سلطان جان آمد جلو

پشت هم جمع امامان آمدند
خسروان شهر خوبان آمدند

يك طرف هم بانواني با نقاب
آمدند اما چو نور آفتاب

رو به عيسي كرد خاتم گفت اخا
افتخاري ميدهم اينك تو را

از پي گلهاي خوشبو آمدم
خواستگار دخت نيكو آمدم

آنكه (نرجس) ميدهم او را لقب
عسگري را گشته امشب منتخب

او عروس شهر من بايد شود
مادر شاه زمن بايد شود

چون خدا دستور وصل آورده است
عشق او را بر زمين گسترده است....

ادامه دارد...


محمد وكيلي راد محمد وكيلي راد
#1395/04/31 10:05:32 ق.ظ

شاعر توانا وارزشمند ،سلام و عرضادب و  ارادت. 
اشعار بسيار شيوا و قابل تحسين  شما، بر دل مي نشيند.پرودگار نگهدار شما.


صادق صفرزاده صادق صفرزاده
#1395/05/07 10:00:39 ق.ظ

با عرض سلام  و ادب

خسته نباشيد

دوستان و شاعران عزيز و ارجمند

خيلي لذت بردم از خوندن اشعار زيبا و دلنشينتان

هماره در سرايش و سلامتي

بنده نيز چند بيت ، نوشته ام كه انشاالله مورد پسند عزيران باشد


راز خلقت را خدا  داند و بس

آفريده درٌ افشان در قفس

كل اسرار جهان ، اسرار اوست

چشم بر ره مانده ام در راه دوست

عشق  ِ عاشق ، بايدش صادق به جان

عشق كاذب افكند دل را به يان ( هذيان)

باشدش دنياي را ، صد عشق و راز

هست عاشق را به دل ، صدها  نياز

   *****************

تا بديدم شور عشق اش را عيان

جان به جانش دادم از جان ِ جان

تا رخش در د يده ام ،  پيداي شد

مهر و عشق اش در دلم ، معناي شد

جان من با جان ِ عشق همزاد گذشت

روح من از اين قفس آزاد گشت

زندگي با عشق يار آغاز گشت

شور و شوقي  بر دلم آغاز گشت

سايبانم  زلف ناز يار شد

دل شرابم ، بوي جان يار شد

عشق او در جان و دل منزل نمود

جان و دل را فارغ از هر دل نمود


علي اكبري ايرنجي(پاييز) علي اكبري ايرنجي(پاييز)
#1395/05/21 01:00:20 ق.ظ

سلام استاد عزيز به لطف و عنايت پروردگار ماجراي عاشقي نرجس خاتون هم به اتمام رسيد ...

با افتخار تقديم ميكنم...


چون حكايت كرد پيري رازدان
راز عشق آسماني هم بدان

از ازل چون كبريا عشق آفريد
عشقهايي در زمين آمد پديد

عشق مجنون عشق ليلي عشق ناب
عشق هايي در زمان دل شباب

عشق هايي كه به فرجامي نشد
چون شرابي كه به هر جامي نشد

آن دمي در سينه ها دل شد پديد
حضرت عشق از خودش عشق آفريد

عشق ها مختص يك آئين نشد
عشق ها هرگز به رسم دين نشد

ارمني شد عاشق دختي مسيح
شايد آن دم اين عمل بودي قبيح

دختر شاهي گدا را شد طلب
برده اي هم دل سپرد اندر حلب

در دل بي عشق چون رقصي نشد
ليك در كار خدا نقصي نشد

چون نسيمي عشق هر جا مي وزيد
عاشقان دلكشي مي آفريد

شاه رومي هم نگاري پروريد
فصل وصل اين پري رو هم رسيد

عاشقانش صف به صف دل باختند
از براي او غزلها ساختند

جملگي دنبال قدرت آمدند
بر دل بانو  وليكن نآمدند

او كه دختي پاك و زيبا روي بود
دائما عيسي و مريم مي ستود

معنويت در وجودش شعله ور
حوريان هم زير پايش خيره سر

چون ز جور روميان بيزار بود
دائما با خون دلان هميار بود

از نگاه هرزه بينان آه داشت
عشق نابي در وجودش مي نگاشت

شاه رومي ليك همچون او نبود
با خيال و حس او هم خو نبود

داد فرمان سر كند چون باده اش
شوهرش گردد برادرزاده اش

چون (مليكا) چاره اي ديگر نداشت
مهر آري بر دل شاهش گذاشت

داد فرمان كاخ را آراستند
چون گلي مشاطه ها پيراستند

چلچراغ آويختندش كاخ را
گل بيافشاندند هر جا پا به پا

پر شد از مي مجمع هر ساغري
هر كسي هم هديه اي مي آوري

چون خدا اورا جواهر آفريد
كوهي از در و طلا آمد پديد

سيصد و اندي ز رهبان آمدند
هفتصد و اندي هم از خان آمدند

شد هزاران از سران و آمران
از وزير و مالك و صاحبقران

شاه چون رخصت به حضاران نمود
جمع حضاران بيوفتادند سجود

زنگ ناقوس از كليسا داد زد
از غم خونين دلش فرياد زد

خواست رهبان رسم دينداري كند
صيغهء عقدي همي جاري كند

چون گشود انجيل خواند خطبه را
اتفاقي اوفتاد از ماورا

زلزله آمد و كاخ از هم نشست
تخت بخت شاهزاده در شكست

شاد  شد قلب (مليكا) از قضا
مجلس عقد و عروسي شد عزا

امپراطور از غمي پر شد دلش
غرق ماتم گشت شور منزلش

داد فرمان تا كه اين غم سر شود
رخت دامادي تن ديگر شود

چون برادرزادهء كوچك شنيد
خود ميان غرق شور و عشق ديد

روز موعودي دوباره سر رسيد
باز بانو آهي از باور كشيد

مثل سابق تا كه رهبان ساز كرد
خطبه را بار دگر آغاز كرد

آسمان لرزيد و باران شد به پا
زلزله آمد زمين شد جابه جا

تخت بخت ديگري هم در شكست
باز بانو روي بخت خود نشست

كشور روم از غمي پر شد دلش
امپراطوري خجل شد محفلش

قلب بانو هم به ماتم جاي داد
از دلش سوز غمي ايواي داد

چون همه عمرش به غم در خانه زيست
در ميان خلوتش پر خون گريست

با خدا راز و نيازي تازه كرد
عشق را معني بي اندازه كرد

چشم بر هم زد و خوابش در گرفت
ماجراي عاشقي از سر گرفت

ديد جدش را كه با عيسي نشست
نوح و آدم يوسف و موسي نشست

مجلسي شد پر ز پيغام آوران
از پيمبر زاده گان- نام آوران

با سكوتي گرم مجلس رام شد
قلب بانو هم ز عشق آرام شد

ناگهان نوري سراسر بر گرفت
عشق با هم كيش خود بستر گرفت

چون همه دست ارادت مي زدند
جملگي بر سجدهء عشق آمدند

خاتم پيغمبران آمد جلو
پشت او سلطان جان آمد جلو

پشت هم جمع امامان آمدند
خسروان شهر خوبان آمدند

يك طرف هم بانواني با نقاب
آمدند اما چو نور آفتاب

رو به عيسي كرد خاتم گفت اخا
افتخاري ميدهم اينك تو را

از پي گلهاي خوشبو آمدم
خواستگار دخت نيكو آمدم

آنكه (نرجس) ميدهم او را لقب
عسگري را گشته امشب منتخب

او عروس شهر من بايد شود
مادر شاه زمن بايد شود

چون خدا دستور وصل آورده است
عشق او را بر زمين گسترده است

عسگري چون شد همان شب شاه او
او هم آري گشت خواطر خواه او

زد سپيده ناگهان بيدار شد
شب به رويايش انيس و يار شد

او همان شب عاشقانه دل سپرد
عاشقانه عارفانه دل سپرد

گشت دنيا بر دو چشمش تنگ تنگ
در خيالش پروريد عشقي قشنگ

خواب خود اما به كس روشن نكرد
بيش از اين اغيار را دشمن نكرد

آن بهار لاله گون شد زرد رنگ
پاره شد از خون عشقش صد شرنگ

نو به نو از عاشقي پر درد شد
چون ستاره سوسه زد شبگرد شد

هر شب او با فكر دلبر ناله كرد
اشك چشمانش به نرگس ژاله كرد

چون پدر او را چو كوه درد ديد
بسترش آمد و تيمارش كشيد

گفت جانم آرزويت باز گو
هر چه ميخواهي دهم آن را بگو

گفت بانو لطف بي اندازه كن
بر اسيران التفاتي تازه كن

آن مسلمانان به رخسارم ببخش
بر همين احوال بيمارم ببخش

تا خدا راضي شود از كارمان
از سخاوتمندي و كردارمان

شاه-دختر را پذيرفت هر چه گفت
گونه هاي دختر از شادي شكفت

نو به نو حال نزارش خوب شد
عاشقي شوريده و محجوب شد

در دلش اما شرر مي پروريد
گوئيا اولاد زر ميپروريد

يك شبي خوابيد و رويايش بديد
خوابي از پيوند نيكو و اميد

ديد چون حوري كوثر آمده
حضرت زهراي اطهر آمده

عسگري را پشت سر دارد ولي
نرجس خاتون بگفتا يا علي

يا علي گفتا و عشق آغاز شد
غنچه هاي وصل ياران باز شد

آن دم آن خاتون مسلمان شد بلي
گفت باري يا علي و يا علي

روز بعد از خواب نازش سر كشيد
دل به ديدار نگارش پر كشيد

رخت كهنه بر تنش آويز كرد
جانش از عشق حسن لبريز كرد

شد سوار قايقي پر از اسير
قايقي كه سامرا دارد مسير

از كنيزان و اسيران پر شده
مردم شامات و ايران پر شده

برده ها دارد ميان سيل غم
برده اي هم عاشق و شيدا و رم

آن طرف در سامرا وحي آمده
بر دل شاه ولا وحي آمده

حضرت هادي عيان از ماجراست
ناگهان بشر ابن سلمان را بخواست(بشير ابن سلمان)

گفت اي يار امين من بيا
اي تو خدمتكار دين من بيا

نامه اي با خط رومي او نوشت
مهر زد آن را به رخسارش سرشت

كيسه اي هم اشرفي پر كرده بود
نغمه اي بر شور و حالش ميسرود

گفت گير اين توشه را تعجيل كن
كار دشوار مرا تسهيل كن

برده اي اينك در اغما مانده است
گوشه اي تنهاي تنها مانده است

منتظر مانده رسد پيغام يار
عاشق است و بيقرار و بيقرار

چشمهايش رنگ دريا دارد او
قصد غمخواري والا دارد او

عطر نابي گرد او پيچيده است
او نديده عشق ما را ديده است

ناله دارد بر لب خشكيده اش
ژاله دارد در ميان ديده اش

زود رو او را بخر از بيكسي
از گزند دشمن و دلواپسي

چون رسيد آن پيك دلبر سوي او
بر مشامش خورد عطر و بوي او

نامه را داد و حكايت تازه كرد
احترام و لطف بي اندازه كرد

خسته برميگشت چون از يك جهاد
نامه را بوسيد و بر چشمش نهاد

گفت يارب پيك دلبر آمده
روزگارم بس كه بهتر آمده

دردهايم تا كه كوه قاف شد
آسمان آرزويم صاف شد

قاصد آمد با فروشنده به حرف
چون كه ميدانست او رازي شگرف

زود خلق عاطفه تحكيم كرد
كيسه هاي  زر به او تقديم كرد

زر بداد و در نورافشان خريد
آفتاب روشن و تابان خريد

سامرا را چلچراغ آويختند
سر به سر گلهاي خوشبو ريختند

عسگري داماد شد نرجس عروس
اي دل اين پيوند زيبا را ببوس

عشق از رم تا به ملك شام شد
عاشقان همواره درد آشام شد

دولت عشق زمان آغاز شد
سر عشق ديگري هم باز شد...

علي اكبري ايرنجي(پاييز)


این شعر اصلی هم سرائی است
مشخصات شعر
عنوان: سرّ عشق (3)
شاعر: محمد بيك زاده
نام هم سرائی: سرّ عشق
سَرسُرا: محمد بيك زاده
زمان: 1395/03/14 - 07:47 ق.ظ
قالب: مثنوي

آمار مرتبط با شعر
تعداد کلمات-
تعداد حروف-
8
امتیاز3.2(از 5 نظر)
نظرات مرتبط24
تعداد نمایش1626
بازدید اعضا73

لایک دهندگان
امتیاز دهندگان
اعضای بازدید کننده
  • من خودم تنهاي تنها ديده ام

    جناب آقاي محمد دري صفت * عاشقي كردم، ستمها ديده ام * دل شكستن ها و غمها ديده ام

  • باز آ

    جناب آقاي داود رزاقي راد * آخرين غنچه ي گلزاِر امامت باز آ * يوسف غاي ِب زهرا به سلامت باز آ

  • غزل ( 73 )

    جناب آقاي نادر مسلمي ( قطره ) * مي كشم درِد فراوان ِز تظُّلم ، چه كنم ؟ * گر به دوشم نكشم باِر تحّمل ، چه كنم ؟

  • آن شعله ِ عشق است

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * مهتابِ ُر َخت بر دل و اين ديده چه زيباست * هرجا سخن از چهره و آن رويِ فريباست

  • قصاب عدل

    جناب آقاي رشيد قاسمي(سراب) * دل كه با درد آشنا شد مي شود شور احتياج * هست چون ظلمت سرا را شمع پر نور احتياج

  • "" جوهــــر درون ""

    سركار خانم شهين قطبي " شهيــنا پارســــي " * در وجود هر انسان جــوهـــر است جــوهــر ذات درون فكـر سراست

  • پرواز سيمرغ

    جناب آقاي محمد جوكار ( ياس خيال ) * دوباره فاجعه ، هشدار ، افسوس * دوباره بارش آوار ، افسوس

  • سرّ عشق (3)

    جناب آقاي محمد بيك زاده * اين حكايت كرد پيري راز دان * هـم هويدا كرد اسـرار نهـان 

  • پير رازدان (1)

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * - چون حكايت كرد پير رازدان * " هم هويدا كرد اسرار نهان

  • سر عشق

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * عشق، از اسرار حق است و نهان * تا مگر "ناصح" كند آن را بيان .

  • جناب آقاي نادر مسلمي ( قطره ) * در ازل هيچش نبود اندر جهان * عالم اندر ذات حق بودش نهان

  • سروده عشق

    جناب آقاي احمد رشيدي مقدم (گمنام) * " اين حكايت كرد پيري راز دان "* چون شنيدم آن حكايت را عيان

  • راز عشق

    جناب آقاي حسين اسكندري "غريب" * "چون حكايت كرد پيري راز دان * پس هويدا كرد اسراري نهان "

  • سر عشق

    سركار خانم قمر الزمان درخشان * چون حكا يت كرد ، پيِر راز دان * هم هويد ا كرد ، ا سرا ر نها ن

  • سِرّ عشق ...(براي همسرايي جديد)

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * چون حكايت كرد پيري رازدان * هم هويدا كرد اسراري نهان

  • در ادامه ي " هم سرائي " سر عشق جناب آقاي دكتر محمد بيك زاده

    سركار خانم زينب ميرزايي * بشنو اين دل چو حكايت مي كند * از من و سازم روايت مي كند

  • صداي عشق

    جناب آقاي اله يار خادميان * هست در گوشم صداِي ني هنوز * نغمه هاِي ساِز پي در پي هنوز

  • سِر عشق

    جناب آقاي علي ميرزايي وش * اين حكايت كرد پيري رازدان * هم هويدا كرد اسرار نهان

  • مثنوي عشق

    جناب آقاي حسن اسدي" شبديز " * شاعر اي غوغاي شورانگيز عشق * اي رها در موج آتش خيز عشق

  • سر عشق

    جناب آقاي ابراهيم نصرالهي * مي نويسم چون زحّي لايزال * اين قلم گويا شود در قيل وقال

  • ساغر عشق

    سركار خانم نسرين سادات غضنفري (نغمه) * اين حكايت كرد پير راز دان * هم هويدا كرد اسراري نهان

  • سر عشق

    سركار خانم نازي صالحي "صبور" با صبوري عشق معنا مي شود * ِسر آن در دل هويدا مي شود

  • "" سِر عــــشق ""

    سركار خانم شهين قطبي " شهيــنا پارســــي " * حال اين دل را ،خــدا دانـــد و بــــس * رمـز و راز عـــشق،او خوانـــد نه كـــس

  • سر عشق

    جناب آقاي ساسان جهانبين * اي تو درانديشه هاي ميَنوي * كي كجاانديشه ي ما مي شوي

  • سر عشق (براي همسرايي جديد)

    جناب آقاي مجيد مصطفوي (ماجد) * عشق يعني يك قدم تا نيستي * فارغ از هر هستي و هر چيستي

  • عشق

    سركار خانم فاطمه اكرمي * گوهر كمياب اين دنيا ست ؛ عشق * هديه ي االله ، بر دل هاست ؛ عشق

  • سر عشق

    جناب آقاي هيرش حسيني * يك حكايت گويمت اين بار من * از غم عشقت شدم بيمار من

  • شركت در همسرايي سرورانم در باب سر عشق

    سركار خانم راشين فروزان مهر * ...اين حكايت كرد پير راز دان * هم هويدا كرد اسرار نهان

  • سرعشق....مربوط به مسابقه

    سركار خانم فرشته محمودي * دل كه اسرارش همه باشدعيان * رازهاي سينه گردد پس بيان

  • ميلادِعشق

    جناب آقاي غلامحسن جعفرزاده پيرموسايي * چونكه دل در بند او شد مبتلا" * آدمي شد مبتلاي صد بلا"

  • عشق حق

    سركار خانم زهرا امروزيان * تاكه دل در بند او شد مبتلا * آدمي شد مبتلاي صد بلا

  • سر عشق/در ادامه شعر همسرائي استاد بيكزاده( ماجراي عاشق شدن شاهزادهء روم به امام حسن عسگري( ع))

    جناب آقاي علي اكبري ايرنجي(پاييز) * چون حكايت كرد پيري رازدان * راز عشق آسماني هم بدان

  • در ادامه ي " هم سرائي " سر عشق جناب آقاي دكتر محمد بيك زاده

    سركار بانو مريم مظاهري * عشق يعني كه نهان در خويش باش * عشق يعني مست دور انديش باش

  • « سر عشق »

    جناب آقاي ماشاالله پوردامغان اعمي * اول از هر نكته با نام خدا * آورم حمد وثنايش را بجا ،

  • سر عشق

    جناب آقاي صادق صفرزاده * راز خلقت را خدا داند و بس * آفريده دٌر افشان در قفس

  • سر عشق

    سركار خانم سيمين ميرآفتاب * اين حكايت كرد پيري رازدان * تا شوم آگاه ز اسرار نهان

  • سر عشق

    سركار خانم سروناز زنديه دولابي * با تو مستم ؟مسِت مست از باده ام * من براي عاشقي آماده ام ...

  • سرّ عشق

    جناب آقاي غلامعلي (فرهاد) فولادوند * يك شبي دل در برم بيدار بود * حرف عشق و صحبت از دلدار بود

  • سر عشق

    سركار خانم آفرين ولي پور (نرگس) * «اين حكايت كرد پيري راز دان * هم هويدا كرد اسرار نهان »

  • سرعشق

    جناب آقاي علي اكبر فلسفين (فاضل ) * چون هو يدا كرد پير راز دان * بر ملا شد كل اسرار جهان .

  • پا بند صبح و شام

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * تلاطم در دل اوهام كردند * جهان را پخته وانگه خام كردند

  • سوگند نامه 8 و ختم سوگندنامه

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * الهي به پيدا و پنهانيت * به خم در خم راه ربانيّت

  • مناجاتنامه 5 و ختم مناجات نامه

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * ز بسم االله آرم مناجات را * جناب آقاي سيد عباس مجابي * ز جان برَكنمَشطح و طامات را *

  • محمّد ، رهبرعشق

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * يگانهُدِّر عالم خلقت محّمد است * يگانه نور عالم ظلمت محّمد است

  • انتظار نامه

    جناب آقاي علي اكبري ايرنجي(پاييز) * تا باغ ياس موطن گلهاي احمر است * عالم به عطر سيرهء احمد معطر است

  • " بشر تنها"

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * بشر از "صلح " ، با عصيان گري، پيكار، مي سازد. * ز، ايمان سار وحي آميز دل، انكار، مي سازد.

  • ماه پنهان

    جناب آقاي محمد بيك زاده * فكر اين افسرده دل اندر سر تو هست ؟ نيست * دل گـراني مـاه مـن در باور تو هـسـت ؟ نيسـت

  • شهريار رفت

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * فصل خزان رسيد و شكوه بهار رفت ، * پژمرد گل به گلشن و شور هزار رفت .

  • آثار ما

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * دل هاي خويش پاك ز انوار ما كنيد * باراِن عشق را درَرِه ايثار ما كنيد

  • شعر ناب

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * آن سان كه شعر ناب، مرا مست مي كند. * كي، شاهد وشراب، مرا مست مي كند؟

  • بانو

    جناب آقاي محمد بيك زاده * بانوي لطف و خوبي و اشعار ناب تو * قلاش و رند و لاابالي و مرد شراب من

  • گرداب زمان

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * در عالم حيراني ، گرداب زمان بينم * آشفته در آن حلقه ، از پير و جوان بينم

  • فتنه

    جناب آقاي محمد بيك زاده * اي فتنه كجا رفتي و دل را به كه دادي * سر در رِه دل ، دل سِر عشق كه نهادي

  • گوهر لفظ دري

    جناب آقاي محمد بيك زاده * اين زمان پيغمبري را اينچنين آورده ام * گوهر لفظ دري را بر زمين آورده ام

  • خواجة لولاك

    جناب آقاي محمد بيك زاده * اي اهل زمين جان جهان را پسر آمد * وز قامت او سرو سهي نوحه گر آمد

  • آئينه

    جناب آقاي محمد بيك زاده * آئينه ام گرفته غبارم مكدرم * درياي قلزمم تلاطم طوفان برابرم

  • بانو

    جناب آقاي محمد بيك زاده * بانوي لطف و خوبي و اشعار ناب تو * قلاش و رند و لاابالي و مرد شراب من

  • عروس شعر

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * تو از تبلور عشقم، نشانه خواهي بود * تو در هميشه ي دل، جاودانه خواهي بود .

  • سپهر عاطفه

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * سپهر عاطفه امشب، ستاره باران شد * ز فيض عشق، سراي شرف، چراغان شد .

  • " جهان پر نيرنگ " .

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * جهان، آميزه اي از ريب و رنگ ست * زمان، چون چشم بوتيمار ، تنگ ست .

  • " بشر تنها"

    جناب آقاي بختيار بختياري"آگاه" * بشر از "صلح " ، با عصيان گري، پيكار، مي سازد * ز، ايمان سار وحي آميز دل، انكار، مي سازد.

  • داغ سنگين است ...

    جناب آقاي رضا محمدصالحي * غم جـدا مي پـرورم حيرت جدا ، اين روزهــا * چيست ايـن پنهان مرا بغض و رثا، اين روزها

  • دلواپسي

    جناب آقاي رضا محمدصالحي * نـبـودن هـاي تـو دلـواپـسي را بـيشـتر كـرده * غمت چشـم غـزل را –خانـه ات آباد - تر كرده

  • تشويقم كنيد

    جناب آقاي مهدي نجفلو * طنز مي خواهيد اگر از بنده تشويقم كنيد * پر شود مجلس ز صوت خنده تشويقم كنيد

  • امام رضا (ع)

    جناب آقاي مهدي نجفلو * ي در نابي از صدف مصطفي رضا (ع) * وي سبط با وفاي شه قل كفا رضا

  • مرحبا شاعر

    جناب آقاي مهدي نجفلو * اگر راضيست از دستت نگارت مرحبا شاعر * غزل يا مثنوي خواندي به يارت مرحبا شاعر

  • شعر يعني....

    جناب آقاي مهدي نجفلو *شعر يعني درد عشق و درد دل * گرمي غمخانه هاي سرد دل

  • زِ سَـرِ صِـدق ، نـظـر كـن بـه خـلايـق ،چـنـدي

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * يكـه بـيـهـوده بـه رسـوائـِي خـلـق مـيكـوشي * ايـن قـبـا خـويـش بـريـدي و خودت مي پوشي

  • رند خرابات

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * هم رند خراباتم ، هم ساقي ميخانه * هم ناصح مستانم ، هم حامي پيمانه

  • سرگشته ي عشق

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * چندي است كه از دامن دلدار جدائيم * راضي شده بر قسمت و اين حكم خدائيم

  • به سر آمد انتظارم.

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * سحرم سپيده گشت و به سر آمد انتظارم * چو رود سرم به پايش ، دگر آرزو ندارم

  • جامه از بلا

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * ما جامه از بلا به تن آورده دوختيم * دست از همه وجود كشيديم و سوختيم

  • پا بند صبح و شام

    جناب آقاي سيد عباس مجابي * تلاطم در دل اوهام كردند *. جهان را پخته وانگه خام كردند

  • نام ديگر من

    جناب آقاي اله يار خادميان * تابه چشمت نگاه مي كردم * خويش را اشتباه مي كردم

  • آواز كلاغ

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) *" چرا اين خانه غمگين است؟ * هواي آن براي من چه سنگين است!

  • ناله هاي عشق

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * اي سر زمين درد تو با من جفا كني * از ناله هاي عشق مراِكي جدا كني

  • مونس جان عاشقان

    جناب آقاي ولي الله فتحي (فاتح) * از نظرم نمي روي اي تو به دل قرار من * ِمهر تو از دلم كجا مي رود اي بهار من

  • لالايي

    سركار خانم زينب ميرزايي * شب كه ميشه ستاره ها * گروه گروهو بي صدا